Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2012

AΛΛΟΥ-4


ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ 1-3. 

Ο Νίκος είναι ένας νέος γυμναστής που μένει με τον νεότερο αδελφό του και την άρρωστη μητέρα τους. Μία μέρα συναντά ένα μυστηριώδη άνδρα τον Σόκιν ο οποίος τον στέλνει με την βοηθεία κάτι ακτίνων που βγάζει ένας κρύσταλλος, στην Γαλλία του 1680, την εποχή του Λουδοβίκου του 14ου. Το ταξίδι κρατά λίγα λεπτά και ο Νίκος επιστρέφει σαστισμένος, χωρίς να ξέρει τι έγινε.

Το ίδιο απόγευμα ο Σόκιν τον πλησιάζει πάλι και του προτείνει να κάνει ταξίδια στο χρόνο για λογαριασμό του. Του λέει ότι ενδιαφέρεται για μια λεπτομερή καταγραφή των όσων βλέπει στα ταξίδια του. Θέλει να εκμεταλλευθεί το ότι λόγω μιας γενετικής ανωμαλίας ο Νίκος έχει τριπλάσια παρατηρητικότητα και θυμάται πρόσωπα και λεπτομέρειες τρεις φορές περισσότερο από ένα φυσιολογικό άνθρωπο. Σε αντιστάθμισμα έχει μεν όσφρηση αλλά λιγότερη από το φυσιολογικό και δεν θυμάται ήχους και φωνές όσο ο μέσος άνθρωπος.  

Ο Σόκιν του λέει να το σκεφθεί και να του απαντήσει σε μία μέρα. Αν δεχόταν ο Νίκος, η μητέρα του θα είχε την καλύτερη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ο αδελφός του θα έυρισκε δουλειά, ενώ και ο ίδιος θα είχε καλύτερες οικονομικές απολαβές. 
Ο Νίκος τον ξανασυναντά και τον ρωτά τι θα κερδίσει (ο Σόκιν) από αυτή την ιστορία, αν έχει ο ίδιος ταξιδέψει στο χρόνο, αν έρχεται από το μέλλον, αν ταξιδεύουν κι άλλοι όπως και άλλες λεπτομέρειες. Ο Σόκιν δεν του απαντά αλλά τελικά ο Νίκος παίρνοντας γενναιόδωρες διαβεβαιώσεις για την μητέρα του, τον αδελφό του και εκείνον δέχεται. Θα ταξιδεύει με μία ολόσωμη ισοθερμική μαύρη φόρμα και μία λάμα που βγάζει εκκενώσεις μέχρι 50.000 βολτ.  Και μικρούς ασημένιους δίσκους σαν νομίσματα, για όπου και αν μετράνε. 

Ύστερα από μία σύντομη εκπαίδευση ο Νίκος βρίσκεται στην πρώτη του αποστολή σε μία ακτή. Κατι βράχια δίπλα του και ανοιχτή θάλασσα μπροστά του. Κανένα ίχνος ανθρώπινης παρουσίας. Όπως κοιτά προς τη μια πλευρά, αυτό που ήταν από την άλλη και το πέρναγε για βράχο κινείται προς το μέρος του. 

ΑΛΛΟΥ - 4


Ο Νίκος ήταν απασχολημένος να βλέπει μπροστά του την ακτή που άλλαζε. Βράχια πρόβαλλαν σιγά σιγά μέσα από το νερό, πολλά βράχια, σαν αυτά που είχε δει πριν... Και τα βράχια μετακινιόντουσαν αργά, έβγαιναν έξω, έρχονταν προς το μέρος του !

"Χελώνες είναι" αναφώνησε ο Νίκος καθώς ένα από αυτά πλησίασε περισσότερο. "Τεράστιες θαλάσσιες χελώνες !" Τότε θυμήθηκε ότι είχε δει και πιο κοντά του, στην αμμουδιά... 

Γύρισε και είδε την ίδια στιγμή που η πελώρια θαλάσσια χελώνα ακούμπησε τα πόδια του. Πρέπει να ήταν γύρω στο ενάμιση μέτρο ύψος και κοντά στα τέσσερα μέτρα μήκος όπως την υπολόγιζε. Έβγαλε ένα σκουροπρασινόμαυρο κεφάλι σαν μεγάλη μπάλα του μπέϊζ μπωλ τον κοίταξε μία στιγμή αδιάφορη με κάτι μεγάλα μάτια σαν αγελάδας και σιγά σιγά απομακρύνθηκε. 

"Η πρώτη ζωή που απαντώ στο πρώτο μου επίσημο ταξίδι με σνομπάρει" σκέφθηκε ο Νίκος ανακουφισμένος. Το γαμψό ράμφος στην άκρη του στόματος ήταν σαν ενός πελώριου αρπακτικού πουλιού. Τόσο μεγάλες θαλάσσιες χελώνες δεν είχε δει ποτέ, δεν ήξερε καν ότι υπάρχουν. 

Κάθισε λίγο να δει το θέαμα. Τώρα οι χελώνες ξεπρόβαλαν και έβγαιναν πολλές, από πολλά σημεία.  Όλες περνούσαν αδιάφορες δίπλα από τον Νίκο ή από λίγο πιό πέρα και κατευθύνονταν προς την σπηλιά. Περπατούσαν ήσυχες, αργά, η μία δίπλα στην άλλη, σαν κάτι να τις τραβούσε εκεί. 

"Μάλλον πάνε να γεννήσουν" σκέφθηκε ο Νίκος παρακολουθώντας τις. "Αλλά γιατί στην σπηλιά και όχι στην αμμουδιά ;" 

Δεν είχε καιρό να το σκεφθεί. Ήταν τυχερός γιατί το φως ζωήρευε, είχε πέσει στην αρχή της μέρας. Όσο όμως και αν το περιβάλλον του φαινόταν φιλικό μέχρι τώρα δεν μπορούσε να αφιερώσει πολύ χρόνο, δεν ήξερε τι τον περίμενε πιό κάτω... Ούτε θα πέρναγε όλο του τον καιρό παρακολουθώντας χελώνες που πήγαιναν να γεννήσουν. 

Κοίταξε γύρω του... Να φύγει από την θάλασσα δεν το ρίσκαρε, δεν ήξερε τι άλλο μπορούσε να υπάρχει. Ούτε είχε διάθεση να πάει με τις χελώνες μέσα στη σπηλιά, και εκεί το μέρος ήταν άγνωστο κι αν κάτι πήγαινε στραβά μπορεί να παγιδευόταν.

Κοίταξε το άνοιγμα πάνω αριστερά του. Από εκεί θα ανέβαινε, σκαρφαλώνοντας στα βράχια. Από ότι έβλεπε μπορούσε να το καταφέρει. Θα έβλεπε έξω από την σπηλιά. 

Κίνησε να πάει προς την πλευρά που ήταν το άνοιγμα. Όταν ένα κρώξιμο και μετά ένα δεύτερο τον έκανε να στρίψει το κεφάλι του προς την σπηλιά πίσω του, προς τα εκεί που πήγαιναν οι χελώνες. 

Δεν έβλεπε τίποτα. Τα κρωξίματα ήταν βραχνά και υπόκωφα, σαν πουλιών. Προχώρησε ανηφορίζοντας λίγο προς την σπηλιά και αυτό που είδε τον έκανε να παγώσει... 

Μπαίνοντας στην σπηλιά οι χελώνες απέβαλαν κάθε φιλική διάθεση που έδειχναν απ έξω. Ορμούσαν και ράμφιζαν η μία την άλλη, ή έριχναν δυό τρεις μαζί μία ανάποδα και μετά ορμούσαν στις απροστάτευτες γυμνές της σάρκες και την έτρωγαν ! Άλλες πάλι, μόλις σαν μία ομάδα σκότωνε μία χελώνα την παρατούσαν και χυμούσαν η μία στην άλλη. 

Το αίμα χυνόταν μέσα στη σπηλιά, τα σκουξίματα δυνάμωναν, η μάχη όλες οι χελώνες εναντίον όλων συνεχιζόταν... Έβλεπε και νέες χελώνες να μπαίνουν πλάϊ πλάϊ στην σπηλιά, αδιάφορες και φιλικές προς τις υπόλοιπες δίπλα τους και μόλις έμπαιναν μέσα να αλλάζουν συμπεριφορά, να χυμούν στην διπλανή τους και να παίρνουν μέρος σε αυτό το ανεξήγητο κανιβαλικό όργιο αίματος. 


Ο Νίκος σοκαρίστηκε από το αποτρόπαιο θέαμα αλλά δεν κάθισε να το αναλύσει. "Ίσως να μην είναι το μόνο περίεργο εδώ" σκέφθηκε. Πήγε προς τα βράχια και άρχισε να σκαρφαλώνει προς το άνοιγμα προσπαθώντας να αγνοεί τα μακάβρια κρωξίματα και το τι σήμαιναν...


Έφτασε στο άνοιγμα και κοίταξε προσεκτικά έξω... Θάλασσα ήρεμη μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι του, κανένα πλοίο όμως να σκίζει τα νερά της, κανένα πουλί στον γκριζογάλανο ουρανό.  Ο μόνος θόρυβος που ακουγόταν ήταν τα κύματα που έσκαγαν στα βράχια. 


Κοίταξε πίσω του. Έρημο τοπίο. Βραχώδες, που και που υπήρχε χώμα ή άμμος. Δένδρο, θάμνοι, χόρτα δεν υπήρχαν πουθενά. Ήλιος πάνω, χώμα, άμμος, βράχια παντού. Μέχρι τη θάλασσα. Σκιά πουθενά, σε λίγο θα ήταν πολύ ζεστά. "Δεν υπάρχουν δένδρα, πράσινο, άρα πιθανότατα δεν υπάρχει και νερό ή σπανίζει" σκέφθηκε. Το πρώτο του μέλημα ήταν να επιβιώσει, για να επιβιώσει χρειαζόταν νερό. 


Αναλογίστηκε τη θέση του. Κάτω οι πελώριες χελώνες με τις θανατηφόρες ασχολίες τους. Δεν ήταν καθόλου σίγουρος ότι τώρα που ήταν εξαγριωμένες θα αδιαφορούσαν πάλι για την παρουσία του. Μπροστά του μία άγνωστη θάλασσα με ότι μπορούσε να κρύβει και χωρίς κάτι να μπορεί να την διαπλεύσει. Γύρω του ήλιος και έρημος, απουσία νερού, ούτε μία σκιά. Να αποτολμούσε ταξίδι στην έρημο... μπορεί να συναντούσε περπατώντας κάτι άλλο, μπορεί να ήταν και αυτοκτονία. 


Κοίταξε το ερημικό τοπίο. Κατέβαινε προς τη θάλασσα. "Άρα αν το ανέβω λίγο, μπορεί να φτάσω σε κάποιο σημείο με θέα" σκέφθηκε. ""Θα περπατήσω μία ώρα. Μετά αν δεν δω κάτι που θα μου αλλάξει τη γνώμη, θα γυρίσω πίσω και θα χωθώ εδώ, να δω τι θα κάνω. Ο ήλιος δεν είναι ακόμα ψηλά. Αντέχω χωρίς νερό για τέτοια διαδρομή


Το να προσανατολιστει ήταν εύκολο για τον γυρισμό. Ένας μεγάλος βράχος σαν καλύβα ινδιάνων ήταν δυό μέτρα παρακάτω από το άνοιγμα που οδηγούσε στη σπηλιά. Μελέτησε την πορεία του ήλιου, αποφάσισε να πάει Βόρεια και ξεκίνησε.  


Το τι θα έκανε αν αναγκαζόταν να γυρίσει άπραγος δεν ήθελε να το σκεφθεί. "Ενα ένα με την ώρα τους το κάθε ένα" είπε και άρχισε να προχωρά στο ερημικό τοπίο... 

...
Πίσω στην Αθήνα, ο Σόκιν κοίταζε σκεφτικός την ενεργειακή κουρτίνα από πολύχρωμες λάμψεις που είχε διαβεί ο Νίκος πριν λίγη ώρα. Καθόταν ακίνητος, βυθισμένος στις σκέψεις του όταν η βοηθός του η Λίζα φάνηκε στην πόρτα.

"Έτσι θα κάθεσαι ;" τον ρώτησε. "Σε καταλαβαίνω αλλά δεν τον βοηθάς" 

"Δεν μπορώ  έτσι κι αλλιώς να τον βοηθήσω. Βρήκες χρονικές και χωρικές συντεταγμένες ;" 

"Όχι... αποτύχαμε... μία ακόμα φορά... Ίσως στην επόμενη..."

"Όλο έτσι λέμε..." μουρμούρισε ο Σόκιν. "Κάτι δεν κάνω καλά, ίσως οι υπολογισμοί... Μπορεί να μην το ελέγξω ποτέ"   

"Ναι αλλά κάτι ξέρουμε... Αυτά που ξέρουμε τον τελευταίο καιρό... Έχουμε ευρυζωνικό πεδίο πιθανοτήτων αλλά από το τίποτα..." 

"δεν το αντέχω το περίπου, αλλά έστω κι έτσι, που είναι ;"  

"Χωρικά ; Κάπου στην Βόρεια ή την Κεντρική Αμερική. Πιθανότητα γύρω στο 72 %. Ασταθής διακύμανση. Το υπόλοιπο 28 % σε μέρη εκεί τριγύρω. Βόρειο Πόλο κυρίως"

"Και χρονικά ;"

"Το 2311 με 2508. Πιθανότητα 82 %. Σταθερή διακύμανση γύρω στα 36 χρόνια μπρός ή πίσω" 

"Μα εκεί..."

"Ξέρω... Μακάρι να έχει καλή τύχη... και μπόλικια..." 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...