Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

ΑΛΛΟΥ - 3


ΠΡΩΤΑ ΜΙΑ ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΩΝ ΔΥΟ ΠΡΩΤΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΞΗΓΗΣΗ ΜΕ ΑΠΛΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΤΡΑΚΤΟΕΙΔΗ ΕΛΙΚΑ. 

ΠΕΡΙΛΗΨΗ : Ο Νίκος είναι ένας νέος γυμναστής που μένει με τον νεότερο αδελφό του και την άρρωστη μητέρα τους. Μία μέρα συναντά ένα μυστηριώδη άνδρα τον Σόκιν ο οποίος τον στέλνει με την βοηθεία κάτι ακτίνων που βγάζει ένας κρύσταλλος, στην Γαλλία του 1680, την εποχή του Λουδοβίκου του 14ου. Το ταξίδι κρατά λίγα λεπτά και ο Νίκος επιστρέφει σαστισμένος, χωρίς να ξέρει τι έγινε.

Το ίδιο απόγευμα ο Σόκιν τον πλησιάζει πάλι και του προτείνει να κάνει ταξίδια στο χρόνο για λογαριασμό του. Του λέει ότι ενδιαφέρεται για μια λεπτομερή καταγραφή των όσων βλέπει στα ταξίδια του. Θέλει να εκμεταλλευθεί το ότι λόγω μιας γενετικής ανωμαλίας ο Νίκος έχει τριπλάσια παρατηρητικότητα και θυμάται πρόσωπα και λεπτομέρειες τρεις φορές περισσότερο από ένα φυσιολογικό άνθρωπο. Σε αντιστάθμισμα έχει μεν όσφρηση αλλά λιγότερη από το φυσιολογικό και δεν θυμάται ήχους και φωνές όσο ο μέσος άνθρωπος.  

Ο Σόκιν του λέει να το σκεφθεί και να του απαντήσει σε μία μέρα. Αν δεχόταν ο Νίκος, η μητέρα του θα είχε την καλύτερη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ο αδελφός του θα έυρισκε δουλειά, ενώ και ο ίδιος θα είχε καλύτερες οικονομικές απολαβές.

ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ : Επειδή στα σχόλια σας μερικές φίλες με ρώτησαν για την ατρακτοειδή έλικα να εξηγήσω :

Αλήθειες :  Η ατρακτοειδής έλικα (έτσι ονομάζεται, μη σας κάνει εντύπωση το όνομα, μήπως το όνομα «σκωληκοειδίτιδα» είναι λιγότερο περίεργο ;) είναι κάτι που το έχουμε όλοι. Βρίσκεται στον εγκέφαλο μας, είναι ένα κομμάτι του. Στην ατρακτοειδή έλικα οφείλεται το ότι θυμόμαστε πρόσωπα για κάποιο χρόνο. Όσο πιο μεγάλη είναι η ατρακτοειδής έλικα τόσο περισσότερο θυμόμαστε πρόσωπα. Ελάχιστοι άνθρωποι έχουν ατρακτοειδή έλικα μεγαλύτερη από το φυσιολογικό. Αυτοί οι άνθρωποι θυμούνται περισσότερα πρόσωπα από τους υπόλοιπους και για περισσότερο χρόνο.

Η φωτογραφική μνήμη, είναι η ικανότητα μερικών ανθρώπων να έχουν μεγάλη παρατηρητικότητα. Παρατηρούν πολλές 
λεπτομέρειες που στον μέσο άνθρωπο περνούν απαρατήρητες και τις καταγράφουν στο μυαλό τους, τις θυμούνται για πολύ καιρό.  Ελάχιστοι άνθρωποι έχουν αυτό το χάρισμα. 

Κατά μερικούς (όχι όλους) νευροφυσιολόγους υπάρχει σχέση ατρακτοειδούς έλικας και φωτογραφικής μνήμης. Λένε ότι λίγο-πολύ «πάνε πακέτο».

Φαντασία : Θεωρώ δεδομένο ότι η ατρακτοειδής έλικα και η φωτογραφική μνήμη πάνε πακέτο. (ενώ είπαμε, άλλοι ειδικοί το πιστεύουν και άλλοι όχι). Τα έχει και τα δύο ο Νίκος σε μεγάλο βαθμό. Επίσης θεωρώ δεδομένο ότι αφού έχει υπερφυσικές ικανότητες σε ένα τομέα θα υστερεί σε κάποιον άλλο. (Και για αυτό υπάρχουν μελέτες αλλά όχι οριστικές αποδείξεις). Έτσι τον βάζω να  έχει λιγότερη όσφρηση από το κανονικό και να μη θυμάται για πολύ ήχους και φωνές.  Δεν είναι ελαττωματικός, απλώς τα  έχει λιγο πιο κάτω από τα φυσιολογικά επίπεδα.

Και φυσικά ταξίδια στο χρόνο δεν γίνονται. Ούτε ξέρω αν θα γίνουν ποτέ. Όμως όταν ταξιδεύει ο Νίκος κάπου, λίγο πολύ έχω διαβάσει για το μέρος και τον τόπο που πάει, οπότε προσπαθώ να είναι οι περιγραφές μου όσο γίνεται σωστές και αληθοφανείς.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ :

Όταν άφησε τον Νίκο, ο Σόκιν κατέβηκε στην Μεσογείων και πάρκαρε στο παρκινγκ που υπήρχε στο μετρό, στην Εθνική Άμυνα. Άφησε να περάσει το μετρό και μετά, ρίχνοντας μία προσεκτική ματιά γύρω του,  μπήκε στο επόμενο τρένο και κατέβηκε στον Ευαγγελισμό. Πάντα ακολουθούσε αυτή τη ρουτίνα, δεν είχε ενδείξεις ότι τον παρακολουθούν αλλά ήθελε να είναι σίγουρος.

Ένα τετράγωνο πριν το Νοσοκομείο έστριψε σε ένα παράδρομο της Βασιλίσσης Σοφίας και σταμάτησε μπροστά από μία πενταόροφη πολυκατοικία. Χτύπησε ένα κουδούνι στον τέταρτο όροφο και του άνοιξαν αφού άκουσαν την φωνή του να λέει την κωδική φράση της ημέρας.

Πήρε το ασανσέρ και κατέβηκε στον πέμπτο. Δεν είχε σημασία, τα οροφοδιαμερίσματα του 4ου και του 5ου  ορόφου που ήταν αγορασμένα από διαφορετικούς συνεργάτες του επικοινωνούσαν με εσωτερική σκάλα που την είχαν κάνει εκ των υστέρων. Ο Σόκιν και οι συνεργάτες του είχαν έτσι πάνω από διακόσια πενήντα τετραγωνικά μέτρα στη διάθεση τους.

«Πως πήγε ;» τον ρώτησε η Λίζα ανοίγοντας του την πόρτα.  Είχε μέτριο ανάστημα, κοντά καστανόξανθα μαλλιά και φορούσε γυαλιά. Μέτρια εμφάνιση, αλλά ο Σόκιν την ήθελε για τα πνευματικά της προσόντα.

«Καλά ! Νομίζω πως θα δεχθεί. Το πολύ πολύ να ζητήσει μερικές εξασφαλίσεις και να του λύσω μερικές απορίες σε μία ακόμα συνάντηση»

«Τι του είπες ;»

Ο Σόκιν της έριξε μία ενοχλημένη ματιά, δεν του άρεσε να του κάνουν οι βοηθοί του περιττές ρωτήσεις. «Του είπα όσα χρειάζεται να ξέρει και λιγότερα…» απάντησε τελικά. «Τα πολύ βασικά. Μην τον τρομάξω ή τον γεμίσω ερωτηματικά»

«Θα έχει μπόλικα υποθέτω»

«Και εγώ έτσι νομίζω… Θα του λύσω και μερικές απορίες αύριο, αν τηλεφωνήσει». Πέταξε τα κλειδιά του αυτοκινήτου πάνω στο γραφείο. «Πες στην Αλίκη ή στον Κίμωνα να πάει να πάρει το αυτοκίνητο. Και να φέρουν φορτιστές ιοντικών συσκευών από την Αποθήκη 3 γυρνώντας».
To τηλέφωνο που περίμενε ο Σόκιν έγινε την άλλη μέρα το πρωϊ. 

«Θέλω άλλη μια συνάντηση» του είπε ο Νίκος. Αν δεν ξεκαθαρίσω μερικά πράγματα ακόμα στο μυαλό μου και δεν μου δώσεις κάποιες εγγυήσεις δεν θα δεχθώ»

Το ραντεβού κλείστηκε για δύο ώρες αργότερα στην ίδια καφετέρια. Όταν πήγε ο Σόκιν ο Νίκος ήταν εκεί, είχε παραγγείλει τον καπουτσίνο του και χάζευε μία αθλητική εφημερίδα που είχε βρει στο τραπέζι.

Αφού παρήγγειλε και ο Σόκιν τον καφέ του, ο Νίκος πήγε να αρχίσει τις ερωτήσεις. Ο Σόκιν σήκωσε το χέρι του. «Μη ξεχνάς» του είπε «…ένα βασικό : Δες θα πάρεις απαντήσεις σε όλα που θέλεις να μάθεις ακόμα. Είτε γιατί είναι πολύ νωρίς να μάθεις, είτε γιατί σε αρκετά δεν θα ξέρω να σου δώσω απάντηση»

«Εντάξει. Όμως αν δεχθώ, πριν αρχίσω αυτό το τρελλό πήγαινε έλα θέλω πιο πολλές λεπτομέρειες για όσα είπες για μένα και την οικογένεια μου. Και κάποιες εγγυήσεις»

«Αν εννοείς την μητέρα σου, θα κάνει ασφάλεια ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης με την μεγαλύτερη ασφαλιστική Εταιρεία στην Ελλάδα. Θα δεις τα συμβόλαια αν θέλεις. Και ειδικός γεροντολόγος θα την παρακολουθεί μία φορά τον μήνα. Όλα αυτά πληρωμένα από μένα. Όσο για τον αδελφό σου, θα πάει να πιάσει δουλειά σαν στέλεχος σε Εταιρία που δεν θα τον απολύσει. Εχει ξένα κεφάλαια και είμαι μέτοχος. Και για σένα η επίσημη δουλειά σου θα είναι οδηγός μου. Θα παίρνεις φυσικά πολύ περισσότερα από ένα οδηγό. Τα διπλά από ένα καλοπληρωμένο μισθοφόρο στο Ιρακ ας πούμε. Πολλά λεφτά αλλά δύσκολη και επικίνδυνη δουλειά θα κάνεις. Όλα αυτά από την επομένη που θα δεχθείς, θα πέσουν υπογραφές. Άλλη εγγύηση χρειάζεσαι ;»

«Όχι, αλλά έχω απορίες»

«Ακούω»

«Ποιός είσαι τελικά ; Είσαι από το μέλλον ;» Ο Νίκος το είπε με μία φυσικότητα σαν να τον ρωτούσε αν είναι γιατρός ή δικηγόρος. Απλώς χαμήλωσε την φωνή του όταν ρώτησε.

«Είναι πρόωρο να σου απαντήσω. Θα με μάθεις σιγά σιγά αν συνεργαστούμε. Όσα σου χρειάζονται για να με εμπιστεύεσαι»

«Δεν υπάρχει σίγουρα κάτι παράνομο σε αυτή την ιστορία ;»

«Κατηγορηματικά όχι. Κρυφα ναι, μυστικά ναι. Παρανομίες όχι. Μη με πιστέψεις ακόμα , θα με πιστέψεις αργότερα».

«Είμαι ο μόνος που έκανε ή κάνει τέτοια ταξίδια ; Εσύ παραδείγματος χάριν έχεις κάνει ;»

«Επόμενη ερώτηση»

«Τι θα κερδίσεις από όλη αυτή την ιστορία ; Μόνο την έκθεση μου για όσα παρατηρώ σε κάθε ταξίδι, με  λεπτομέρειες ;»

Ο Σόκιν τον κοίταξε για λίγη ώρα χωρίς να μιλά.  «Όχι είπε… θα έχω ανεκτίμητο κέρδος…Αλλά δεν μπορώ να μιλήσω ακόμα για αυτό… Όταν έρθει η ώρα θα σου πω, αν δεν το καταλάβεις…»

«Θα έχω να κάνω μόνο μαζί σου ;»

«Όχι. Μαζί μου εργάζονται άλλα τρία άτομα. Αυτά θα τα γνωρίσεις. Ξέρουν για σένα. Και μερικά εποχιακά που δεν ξέρουν, εντελώς βοηθητικά. Όσους γνωρίσεις δεν ταξιδεύουν. Με βοηθάνε σε τεχνικά και ιατρικά θέματα» 

«Θα γνωρίσω κανέναν που ταξιδεύει ;»

«Πας να με ψαρέψεις. Δεν είπα πως υπάρχει άλλος. Ούτε πως δεν υπάρχει. Άσε το αυτό. Άλλο ;»

«Θα έχω μαζί μου τίποτε ; ρούχα, όπλα ;»

«Όχι. Θα φοράς ένα μαύρο μακρύ μάλλινο εσώρουχο. Σε άλλα μέρη θα περνιέται για εσώρουχο, σε άλλα για ρούχο ή φόρμα, είναι αποδεκτό σε αρκετές χρονικές περιόδους. Ισοθερμικό, προσδιορίζει την θερμοκρασία του περιβάλλοντος που βρίσκεσαι και σου αποδίδει απλώς μία ευχάριστη αίσθηση, ούτε κρύο ούτε ζέστη. Τουλάχιστον για θερμοκρασίες σαν αυτές που γνωρίζουμε, δεν είναι και κλιματιστικό...

...Οι πατούσες του ενισχυμένες και από μακριά μοιάζουν με παπούτσι. Και στο Μανχάταν αν πάς έτσι και βρεις κι ένα τζάκετ θα νομίζουν πως φοράς φόρμα. Σε περιοχές όμως με εντελώς άλλα ρούχα θα παίρνεις τοπικά ρούχα και θα τα φοράς. Και παπούτσια»

«Δηλαδή ; Θα γυρνώ στον χρόνο και θα ξεβρακώνω κόσμο για να πάρω τα ρύχα τους ;»

«Θα τους πληρώνεις ! Με ένα ασημένιο νόμισμα. Διαχρονικό ! Το χρυσάφι θα κινήσει περισσότερες απορίες και ίσως σε κυνηγήσουν, να σε κλέψουν ή να ανακρίνουν που το βρήκες κ.λ.π. Θα έχεις μαζί σου σε μία τσέπη του ρούχου σου, ασήμι σε μερικά νομίσματα χωρίς χαρακτηριστικά. Σαν μικροί δίσκοι με διάμετρο νομίσματος. Αρκετό για ρούχα, λίγα τρόφιμα, κανένα άλογο, κανένα όπλο της εποχής»

«Όπλα ;»

«Στον δεξί σου βραχίονα, μέσα από τη φόρμα θα υπάρχει μία εύκαμπτη ενεργειακή λάμα που θα εκτείνεται από τον αγκώνα μέχρι την παλάμη σου. Μπορεί να κάνει δώδεκα ηλεκτρικές εκκενώσεις των 50.000 Βολτ η κάθε μία, το πολύ, αν όμως θέλεις ρυθμίζεται και για λιγότερο. Παραλύουν άνθρωπο ή μεγάλο ζώο για κάποιο διάστημα. Μετά από 12 εκκενώσεις των 50.000 βολτ αποφορτίζεται, κρατά λίγο περισσότερο σε λιγότερα βολτ. Θα χρειασθείς λοιπόν και τοπικά όπλα, ότι βρεις, μην την ξοδέψεις για το τίποτα. Εξ άλλου σε μερικά μέρη και σε μερικούς χρόνους αν πιστέψουν ότι βγάζεις κεραυνούς από τα χέρια μπορεί να σε κάψουν σαν μάγο. Σε άλλα πάλι μπορεί το ίδιο πράγμα να σε σώσει»

«Θα με παρακολουθείτε ;»

«Όχι ! Στις Βερσαλίες ήταν άλλη περίπτωση, έμεινες λιγότερο από πέντε λεπτά, ελέγχαμε το που θα πας και πόσο θα μείνεις. Δεν θα ξανασυμβεί όμως αυτό, εκτός αν αποφασίσω αλλιώς. Κοστίζει μία περιουσία, ανιχνεύεται ενεργειακά… είναι για πολύ ειδικές περιπτώσεις. 
Πάντως αυτά είναι λεπτομέρειες ! Θα τα πούμε με πιο πολλές λεπτομέρειες αν δεχθείς. Τίποτε άλλο βασικό έχεις ;»

«Κάτι ψάχνεις, δεν μου το λες. Πες μου τουλάχιστον… Άλλη ομάδα που να ψάχνει, φιλική προς εσένα ή εχθρική υπάρχει ; Μπορεί να πέσω πάνω τους»

«Ίσως να υπάρχει, ίσως όχι. Αν δεχθείς και αρχίσεις τα ταξίδια εσύ θα εμπιστευθείς εμένα περισσότερο και εγώ εσένα. Και τότε ίσως πούμε κι άλλα. Αν χρειασθεί, σε καλοπληρώνω για μια μοναδική και πολύ επικίνδυνη δουλειά. Δεν είμαστε φίλοι να αρχίσουμε εξομολογήσεις. Εγώ αποφασίζω, μην το ξεχνάς αυτό. Και για μερικά σου είπα, δεν είμαι σίγουρος»

«Αν θελήσω να φύγω κάποια στιγμή ;»

«Ελεύθερος, αλλά δεν θα μιλήσεις. Άσε που δεν θα σε πιστέψουν. Και φυσικά, αν φύγεις πριν περάσουν τρία χρόνια ακυρώνονται μισθοί, δουλειές και περίθαλψη».

«Μπορείς να ελέγχεις που θα πηγαίνω και πόσο θα μένω ;»

«Τα είπαμε αυτά, όχι.»    

«Πόσα ταξίδια ;»

«Ένα κάθε δύο μήνες περίπου. Τον άλλο χρόνο θα σε 
χρησιμοποιώ σαν βοηθό μου. Θα έχεις τι να κάνεις και πέρα από τις εκθέσεις που θα μου γράφεις» 

Ο Νίκος τον κοίταξε για λίγη ώρα. «Δέχομαι» είπε τελικά.  «Είναι τρελό αλλά δέχομαι»

ΔΕΚΑ ΜΕΡΕΣ ΑΡΓΟΤΕΡΑ

… Ο Νίκος άνοιξε τα μάτια του… Το κεφάλι του πονούσε όπως και την πρώτη φορά. Βρισκόταν σε μία ακτή… μια παραλία μέσα σε μία πελώρια σπηλιά. «Προσπάθησε να είσαι ασφαλής» του έλεγε ο Σόκιν στα μαθήματα που του έκανε τις προηγούμενες μέρες. «Μάθε το περιβάλλον σου και προσαρμόσου σε αυτό ! Πρώτα από όλα φύλάξου !» .

Μπροστά του ήταν δύο ανοίγματα από όπου έμπαινε η θάλασσα, ένα μεγάλο μπροστά και λίγο δεξιά του, καμιά πενηνταριά μέτρα από την παραλία και ένα μικρότερο στα αριστερά του, σε ίδια περίπου απόσταση. Γύρω στα 5-6 περίπου μέτρα πάνω του και αριστερά του η οροφή της σπηλιάς είχε ένα άνοιγμα και φαινόταν γαλάζιος ουρανός αλλά όχι με έντονο φως. «Ή ξημερώνει ή βραδιάζει» σκέφτηκε. Ευχόταν το πρώτο, βράδυ σε άγνωστο μέρος τον τρόμαζε.

Από τις εισόδους της σπηλιάς φαινόταν θάλασσα ήρεμη, όσο έπαιρνε το μάτι του. Δεξιά και αριστερά του κάτι μικρά μαύρα βράχια, εξείχαν από το νερό. Ένα τρίτο ήταν 2-3 μέτρα αριστερά του, βυθισμένο στην άμμο. Το μόνο που ακούγονταν ήταν ο παφλασμός των κυμάτων στην ήρεμη ακρογιαλιά. Η άμμος είχε ένα κιτρινόασπρο χρώμα, οι βράχοι της σπηλιάς ήταν σε κόκκινο-πορτοκαλί κι αλλού ροδοκόκκινοι. "Από κάποια πετρώματα" σκέφτηκε

Κοίταξε πίσω του με τις αισθήσεις το σε επιφυλακή. Βράχια μεγάλα πίσω του, σε πιο ανοιχτό  χρώμα από αυτά της παραλίας.  Βλάστηση δεν φαινόταν. Το βάθος της σπηλιάς δεν φαινόταν, κρυβόταν σε σκιές.  Δεν φαινόταν άλλη έξοδος παρά από τα δύο ανοίγματα που έμπαινε το νερό και την μεγάλη τρύπα πάνω του.

Επιφυλακτικά σηκώθηκε στα 4. Έτοιμος να σηκωθεί, να αμυνθεί  αν χρειασθεί, να τρέξει, να βουτήξει στη θάλασσα ή να πάει προς το βάθος της σπηλιάς…

«Προσδιόρισε ίχνη ανθρώπινης παρουσίας» δεν υπήρχαν. 
«Βρες κάποιο πρόχειρο όπλο». Δεν υπήρχε βλάστηση ούτε κλαδιά. 
Το πολύ πολύ να έπαιρνε καμία πέτρα, από αυτές δίπλα στα βράχια.

Κοίταξε προς τα δεξιά του, στο μεγάλο άνοιγμα της σπηλιάς… Έτσι δεν είδε πίσω του… ο βράχος αριστερά του στην αμμουδιά μετακινήθηκε λίγο πλησιάζοντας τον…

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
 



Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2012

Αλλού - (κεφάλαιο 2)


ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ 1 : Ο Νίκος, ένας νεαρός γυμναστής, συναντάται με ένα μυστηριώδη άνδρα που με κάποιο κρύσταλλο τον στέλνει πίσω στις Βερσαλλίες, την εποχή του Λουδοβίκου του 14ου. Σε λίγα λεπτά τον φέρνουν πίσω. Λίγες ώρες αργότερα ο ίδιος άνδρας του προτείνει να πάνε μία βόλτα να μιλήσουν για ότι έγινε.

O Nίκος μπήκε στο Prior και κάθισε δίπλα στον άγνωστο άνδρα. Απόγευμα, το περίπτερο δυό μέτρα, ο άνδρας στο αυτοκίνητο ήταν μόνος του και δεν έδειχνε κάτι απειλητικό, όσο κι αν τον παραξένευε η στάση του.

«Ποιος είσαι ;» ρώτησε κλείνοντας την πόρτα του Prior.

«Ο εργοδότης σου, ο σπόνσορας σου αν θέλεις…» είπε ο άνδρας καθώς ξεκίναγε. «Χαίρομαι που κατάλαβες ότι δεν έχεις να φοβηθείς από εμένα. Θα πάμε σε μια καφετέρια που είναι εδώ κοντά. Εκεί θα μιλήσουμε με την ησυχία μας».

«Να αρχίσουμε από τώρα ;» είπε ο Νίκος. «Δουλειά έχω, σπόνσορα δεν θυμάμαι να είπα ότι θέλω. Ποιος είσαι ;»

«Ξεκινάς λάθος. Αν κολλήσουμε στο ποιος είμαι θα πάει η κουβέντα μας αλλού και θα μείνουν απ έξω πράγματα που έχουν ίσως μεγαλύτερη σημασία για μένα και για σένα αυτή τη στιγμή.  Θα σου πω δυό πράγματα και πρέπει να αρκεσθείς σε αυτά… Αν δεν σε ικανοποιήσουν σε γυρνάω στο περίπτερο, δεν με ξαναβλέπεις και μένεις με την απορία αν όλα τα πρωϊνά τα φαντάστηκες και τι ρόλο έπαιξα εγώ σε αυτά…»

«Ακούω...»

«Θα με λες Σόκιν. Κι αστείο να σου φαίνεται, έτσι θα με λες. Είμαι αυτός που θα εξασφαλίσει την καλύτερη δυνατή περίθαλψη στην μητέρα σου, δουλειά στον αδελφό σου, και καλύτερη δουλειά σε σένα, αν θες. Σε αντάλλαγμα θέλω να εκμεταλλευθώ μερικές σου ικανότητες, ιδίως μία από αυτές… την ξέρεις αλλά δεν την έχεις δώσει ιδιαίτερη σημασία…»

«Ποιά είναι αυτή ;»

«Στο περίπτερο το πρωϊ… πριν από μένα ήταν δυο νεαροί… τι παπούτσια φόραγαν ; Με λεπτομέρειες σε παρακαλώ»

«Ο ξανθός φορούσε σπορ παπούτσια, μπλέ με κόκκινες γραμμές. Κόκκινο και το κορδόνι. Δεμένο σε διπλό φιόγκο στο δεξί, στο αριστερό μονό και μισολυμένο… Ο καστανομάλλης φορούσε καλοκαιρινά παπούτσια καφέ, παντοφλέ, με σπορ άσπρες κάλτσες»

«Με την ίδια λεπτομέρεια μπορείς να περιγράψεις τι είδες το πρωϊ, είμαι σίγουρος. Θα μου τα πεις αργότερα αυτά, αν συνεργαστούμε. Κατάλαβες τώρα γιατί μιλάω ;»

«ΟΚ είμαι πολύ παρατηρητικός, το ξέρω από παιδί. Και λοιπόν ;»

«Δεν είσαι απλώς πολύ παρατηρητικός… Ξέρεις τι είναι το Fusiform Gyrus ; Στα ελληνικά λέγεται ατρακτοειδής έλικα»  

«Ιδέα δεν έχω»

«Είναι ένα τμήμα στο κάτω μέρος του εγκεφάλου. Στο κάτω μέρος του κροταφικού λοβού, αριστερά και δεξιά. Συνδέεται με την ικανότητα μας να διακρίνουμε πρόσωπα, αλλά όχι μόνο.  Νευρολογικές έρευνες το συνδέουν και με την ικανότητα μας  να παρατηρούμε λεπτομέρειες. Το έχουμε όλοι. Στα απλά, και σκοτώνοντας λίγο την ιατρική για να γίνει κατανοητό, λέγεται και «ειδητική» ή «φωτογραφική» μνήμη. Δεν είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα η ατρακτοειδής έλικα με τη ειδητική μνήμη , έχουν όμως σχέση μεταξύ τους. Το πόσο, το ψάχνουν ακόμα, μη νομίζεις πως έχω απαντήσεις σε όλα. Και δεν είμαι και ειδικός. Ότι μου χρειάζεται ξέρω»

Ο Σόκιν πάρκαρε το Prior έξω από μία καφετέρια στην Καισαριανή. Μια παρέα από νεαρούς ήταν σε δυό τραπέζια και έπιναν μπύρα. Άλλος δεν υπήρχε.  Κάθισαν στην άλλη άκρη και παρήγγειλαν στην κοπέλα που ήρθε να πάρει παραγγελία ένα εσπρέσο. Στο Νίκο φάνηκε πως χαμογέλασε ελαφρά στον Σόκιν, αλλά σκέφθηκε πως θα ήταν πελάτης.

«Όλοι έχουν όπως λες αυτή την ατρακτοειδή έλικα» είπε ο Νίκος όταν η κοπέλα τους έφερε τον καφέ. Έχω και εγώ. Άρα ; »

«Εσύ έχεις μία ενδιαφέρουσα ιδιότητα» είπε ο Σόκιν δοκιμάζοντας τον καφέ του.  «η ατρακτοειδής σου έλικα καταλαμβάνει όγκο κάπου δύο με δυόμιση φορές παραπάνω από το μέγιστο ενός «πολύ παρατηρητικού» ανθρώπου όπως είπες. Ότι δεις δεν το ξεχνάς σχεδόν ποτέ, και καταγράφει πολλά η ματιά σου στην μνήμη σου. Αν χωρίσουμε τώρα και με ξαναδείς μετά από είκοσι χρόνια μέσα στο πλήθος που περπατά σε ένα δρόμο, θα με αναγνωρίσεις. Ρίχνοντας μου μια μόνο ματιά. Έχεις τσιπάκι στο κεφάλι σου… Η φύση σε προίκισε με αυτό, αυτό είναι το χάρισμα σου που με ενδιαφέρει»

«Και που το ξέρεις εσύ για την ατρακτοειδή μου έλικα, όπως τη λες ;»

«Από μικρός τραβούσες την προσοχή με την μεγάλη παρατηρητικότητα σου. Άσε που διάβαζες ολόκληρα βιβλία απλώς ξεφυλλίζοντας τα. Συζητιούνται αυτά… Κάποιος καθηγητής σου μίλησε και τυχαία τον άκουσαν αυτιά που θεώρησαν χρήσιμη αυτή την πληροφορία. Πέρασε καιρός αλλά ήρθε σε μένα… πριν έξη μήνες…»

«Τόσο αργά ;»

«Ο καθηγητής σου έχει πεθάνει πια.  Είχε όμως αναφέρει πριν πολλά χρόνια την περίπτωση σου σε ένα φίλο του γιατρό. Αυτός ρώτησε τον καθηγητή σου, έμαθε ποιος είσαι, έψαξε να σε βρει, σού έκανε εξετάσεις… δεν σε ρωτώ αν τον θυμάσαι…»

«Φυσικά… είχα πέσει από μηχανάκι, πήγαινα στη Γυμναστική ακαδημία… Ελαφρά διάσειση… δεν μου είπαν τίποτα, μόνο ότι είμαι πολύ παρατηρητικός»

«Τι ήθελες να σου πουν ; Τότε δεν ήξεραν ακόμα όσα ξέρουμε τώρα. Και όσα ήξεραν δεν ήταν τεκμηριωμένα, εδώ ακόμα και τώρα αρκετοί νευροφυσιολόγοι αμφισβητούν αυτά που σου λέω, τα θεωρούν μη επαρκώς αποδεδειγμένες θεωρίες. Τέλος πάντων, ο φίλος του καθηγητή σου έγραψε μετά μια μελέτη για τη ειδητική ή φωτογραφική μνήμη και σε ανέφερε με τα αρχικά σου.  Θάφτηκε… μία βοηθός μου την βρήκε πριν από έξη μήνες τυχαία, στο ιντερνέτ. Φτάσαμε στον γιατρό που τα έγραψε και από εκεί σε σένα»

«Και με παρακολουθείς από τότε ;»

«Ξέρεις πόσοι άνθρωποι έχουν αυτό το χάρισμα, στο βαθμό που το έχεις εσύ ;» ρώτησε ο Σόκιν χωρίς να απαντήσει. 

«Όχι ! Λιγοι ;»

«2138 γνωστές περιπτώσεις σε όλο τον κόσμο αυτή τη στιγμή. Απειροελάχιστος αριθμός για παγκόσμια κλίμακα όπως καταλαβαίνεις. Παλιότερα… ο ζωγράφος Κλωντ Μονέ, ο παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι Μπόμπυ Φίσερ, o φυσικός Νίκολας Τέσλα, ο μαθηματικός Έριχ Φον Νόϊμαν και σου λέω τους πολύ γνωστούς.  Όχι πως είναι και μεγάλος ο κατάλογος. Και οι περισσότεροι από αυτούς δεν είχαν το χάρισμα σου. Το είχαν οι περισσότεροι σε ωρισμένα θέματα. Αλλοι συγκρατούσαν πρόσωπα αλλά μόνο πρόσωπα, ο Φίσερ π.χ. συγκρατούσε κυρίως θέσεις στο σκακι και λεπτομέρειες, όχι προσωπα…  Άλλοι πάλι θυμούνται τα πάντα αλλά για λίγο. Φυσικά αν μιλάμε για απλώς πολύ παρατηρητικά άτομα… υπάρχουν χιλιάδες σε κάθε χώρα. Άλλο πράγμα».

 «Και οι 2138 ;»

«Είναι σαν και σένα, λίγο καλύτεροι, λίγο χειρότεροι, ίδιοι. Μερικοί συνταξιούχοι, άλλοι χτυπημένοι από ασθένειες… Άλλοι είναι ακόμα παιδιά ή έφηβοι… Ας πούμε πως ενεργοί και διαθέσιμοι σαν και σένα – αν θελήσεις – είναι γύρω στους χίλιους. Άνδρες και γυναίκες. Θα υπάρχουν φυσικά και άλλοι, στατιστικά πρέπει να είναι πάνω από είκοσι χιλιάδες σε όλο τον κόσμο, ίσως και περισσότεροι. Άντε όμως να τους εντοπίσεις. Τον χωρικό στην Κίνα ή στο Αφγανιστάν με το χάρισμα σου που να τον βρω ; Ψαχνουν και οι υπηρεσίες κάθε χώρας για παιδιά θαύματα, έτσι τους λένε αρχικα, υπάρχουν και υπηρεσίες που ενδιαφέρονται… αλλά οι πολλοί είναι στο σκοτάδι…».

«Και αυτοί οι χίλιοι… οι ενεργοί όπως λες και γνωστοί… δουλεύουν για σένα ;»

Ο Σόκιν τον κοίταξε. «Στο πόσοι από αυτούς δουλεύουν για μένα και αν υπάρχει και άλλος Έλληνας, η επόμενη ερώτηση σου υποθέτω, δεν θα απαντήσω αυτή τη στιγμή».

«Ώστε είμαι υπεράνθρωπος» είπε ο Νίκος γελώντας αμήχανα.

«Όχι δεν είσαι» είπε ον Σόκιν κοιτάζοντας τον. «Χάνεις από αλλού»… «Όταν η φύση σε προικίζει σε τέτοιο βαθμό σε μία ιδιότητα σου αφαιρεί από κάπου αλλού. Είναι η περιβόητη ισορροπία της Φύσης. Την κρατά από την αρχή της ζωής στη γη. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, την κρατά…»

«Και εγώ που χάνω ;»

«Θυμάσαι την κοπέλα που μας έφερε τον καφε ;»  

«Ναι. Να στην περιγράψω θες ; Εύκολο»

«φορούσε άρωμα ;»

«Δεν μύρισα τίποτα. Κι αν μύρισα κάτι δεν το θυμάμαι»

«Έσπαγε ρουθούνια το άρωμα της. 50 Ευρώ της έδωσα για να βάλει όσο περισσότερο γινόταν. Πέρασα από εδώ πριν έρθω σε σένα. Θυμάσαι τις φωνές ανθρώπων ; ήχους μουσικές που έχεις ακούσει ;»

 «Όχι ιδιαίτερα πράγματα»  

«Φυσικά… σε θέματα σχετικά με ακοή και όσφρηση έχεις μνήμη κάτω από το κατώτερο φυσιολογικό. Όχι πολύ κάτω, κάτι θυμάσαι αλλά κάτω από τον μέσο όρο. Θυμάσαι λίγο ήχους και οσμές… και για λίγο».

Ο Νίκος τον κοίταξε.

«Και οι άλλοι ;»

«Άλλος θυμάται οσμές ή ήχους εξαιρετικά αλλά όχι πρόσωπα… άλλος έχει πρόβλημα αίσθησης πόνου. Υπάρχουν και μερικοί παρανοϊκοί. Είπαμε… η οικονομία της Φύσης»

«Εντάξει… Την έκανες την διάλεξη σου… Τι θέλεις από μένα ;»

«Άκουσε με προσεκτικά και μη σκεφθείς στιγμή ότι αστειεύομαι. Έχω τρόπο να σε στέλνω ταξιδάκια σαν κι αυτό που έκανες. Σε αυτό που έκανες σε παρακολουθήσαμε… Δεν είναι πάντα ευκολο να σε παρακολουθούμε, στην ουσία σε ταξίδια μεγάλης διαρκείας δεν θα σε παρακολουθούμε. Θέλει τεράστιες εγκαταστάσεις και ενεργειακά αποθέματα. Άσε την τεχνογνωσία που δεν περνά απαρατήρητη. Ανιχνεύεται…

…Τι θέλω… Θα έρχεσαι σε ένα εργαστήριο, αν σε ενδιαφέρει θα σου πω που. Θα σε στέλνουμε ένα ταξίδι στο παρελθόν ή πάνω κάτω στο παρόν όπως το ξέρεις ή στο κοντινό μέλλον. Δεν ξέρω που θα είναι. Κάπου αλλού.  Θα προσπαθείς να επιβιώσεις, θα βιώνεις μία εμπειρία που μετά θα μας την περιγράφεις, με κάθε λεπτομέρεια. Αυτή είναι η δουλειά σου.  Καθόλου εύκολη σε διαβεβαιώ… Επικίνδυνη. Η Συσκευή με τον κρύσταλλο που ήδη γνώρισες θα σε επαναφέρει κάποια στιγμή πίσω… Ούτε το πότε ξέρω… Συνήθως επαναφέρει σε μερικές μέρες, μερικές φορές κάνει εβδομάδες και σε πέντε περιπτώσεις έκανε περίπου ένα μήνα.  Δεν μπορούμε ακόμα να ρυθμίσουμε ούτε το που θα σε πάει ούτε το πόσο θα σε κρατήσει εκεί που θα σε στείλει»

 «Κι αν δεν με γυρίσει ; Αν στο πάρε δώσε μου κόψει κανένα κομμάτι ή με τρελλάνει ;»

«Θεωρητικά υπάρχει αυτή η πιθανότητα. Δεν έχει συμβεί όμως ποτέ μέχρι τώρα, σε 156 ταξείδια. Σε διαβεβαιώ, αν θες με πιστεύεις. Θα επενδύσω πολλά σε σένα, δεν με συμφέρει να σε χάσω. Το ρισκάρω, μπορεί να μη τα καταφερεις, αλλά αν σου τύχει κάτι η οικογένεια σου οικονομικά και ιατρικά θα είναι εξασφαλισμένη. Δια βίου».

«Μπορεί να με στείλει… το μηχάνημα σου... δυό φορές στο ίδιο μέρος ;»

«Ιδέα δεν έχω. Στατιστικά υποθέτω πως είναι πολύ δύσκολο. Εκτός αν…»

«Εκτός τι ;»

«Τίποτα, υποθέσεις κάνω. Λοιπόν… τα ουσιαστικά τα ξέρεις. Περιμένω απάντηση σου, μέχρι αύριο το βράδυ θέλω να ξέρω… Θα με πάρεις από αυτό το τηλέφωνο» είπε και του έδωσε ένα απλό και φτηνό κινητό.  Δεν έχει άλλο νούμερο καταχωρημένο, μόνο αυτό που θα πάρεις» Ανοιχτό είναι και άσε το έτσι, θα έχει μπαταρία μέχρι και αύριο».

«Ενταξει, θα σου απαντήσω» είπε ο Νίκος βάζοντας το κινητό στην τσέπη του.  «Κι αν αρνηθω τα ξεχνώ, έτσι δεν πάει ;"

«Έτσι. Εκτός αν θέλεις να σε βγάλουν τρελλό. Λοιπόν… πάμε ;»

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΣΗΜΕΙΩΣΗ : Τα περί ατρακτοειδούς έλικας είναι αλήθεια. Όπως και το ποιοι γνωστοί είχαν ειδητική (φωτογραφική) μνήμη.  Η σχέση όμως μεταξύ των δύο (έλικα-μνήμη) δεν έχει αποδειχθεί επαρκώς ακόμα. Αρκετοί νευροφυσιολόγοι είναι επιφυλακτικοί όσο αφορά τις ιδιότητες που χαρίζουν σε άτομα. Αλλοι όμως τις αποδέχονται, έχουν γραφτεί μελέτες και βιβλία για αυτά τα θέματα.  Συγγραφική αδεία θεώρησα δεδομένη την σύνδεση ατρακτοειδούς έλικας με την ειδητική μνήμη και τις ικανότητες που προσδίδει.  Όπως και το ότι αν είσαι προικισμένος; από την Φύση σε κάποιο τομέα θα υστερείς σε κάποιο άλλο, είναι δική μου άποψη (και όχι μόνο, έμαθα αργότερα ότι αυτό που πιστεύω μια ζωή και το λέω το ενστερνίζονται και άλλοι). Δεν είμαι σίγουρος αλλά πιστεύω πως ισχύει.  

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

Αλλού

- Tελικός έλεγχος. Αναφέρατε. 
- Κατάσταση δείγματος πολύ καλή. Ελεγκτές και Βιομηχανικοί στη θέση τους. Εκτιμήτριες ενδεχομένων και πιθανοτήτων σε ικανοποιητικά ποσοστά ανοχής. Ενεργειακά αποθέματα σε επίπεδο 4-4. 
- Πέρας καταγραφής. Συγκατάθεση νοερώς συνδιασκεπτομένων 100 %. Απόντες 0 %. Ξεκινείστε !! 

- Μπούχτισα ρε, με την τηλεόραση" είπε ο Νίκος στον αδελφό του, καθώς σηκωνόταν από τον καναπέ. Πάω μέχρι το περίπτερο να πάρω καμιά μπύρα.  Πρόσεχε την μάνα όσο λείπω !

- ΄Εγινε. 

Έμεναν στον δεύτερο όροφο αλλά ο Νίκος ανεβοκατέβαινε από τις σκάλες. Το είχε σύστημα. Στα 38 του ήθελε να κρατά τη φόρμα του όσο γινόταν. Αμα άρχιζαν τα στομάχια, θα έμπαινε στον δρόμο "φουσκώνει-ξεφουσκώνει" χωρίς τελειωμό. Ήθελε και κάποιο αντίδοτο για τις ώρες που προπονιόταν στο σκάκι. Δεν ήταν πιά από τα πρώτα ονόματα αλλά έπαιζε ακόμα στα πρωταθλήματα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και διεκδικούσε σταθερά μία από τις πρώτες θέσεις.  

Νίκος Βόλαρης. Παντρεμένος, χωρισμένος χωρίς παιδιά. Κάποτε είχε σχολή πολεμικών τεχνών, με την κρίση την έκλεισε, όταν ο άλλος δεν έχει να φάει, δεν το ρίχνει στην άθληση, στην αυτοάμυνα και στην προσπάθεια να ετοιμάσει τα παιδιά του για ένα σκληρό και βίαιο κόσμο. Έχει άλλες προτεραιότητες.  Πάλι καλά που ο πατέρας ενός παλιού του μαθητή που τον έκανε πρωταθλητή στο Tae Kwo Do τον πήρε γυμναστή στο Ιδιωτικό Σχολείο που είχε. 

Η μάνα του, μισότυφλη και με αρχή άνοιας... Ο αδελφός του άνεργος... Με το ζόρι τους συντηρούσε πλέον.  Και δεν μπορούσε να πει τίποτα... Θα τον πλήγωνε τον Νάσο και τον αγαπούσε.  Και η αλήθεια είναι πως προσπαθούσε ο μικρός για δουλειά, δεν τεμπέλιαζε. Αλλά μέσα στη κρίση... Που να κάνει marketing ; Στις εταιρείες που έκλειναν η μία πίσω από την άλλη ; Μέχρι τον νυχτοφύλακα έκανε ένα φεγγάρι σε μία αποθήκη, δεν το είχε πει, αλλά ο Νίκος το είχε μάθει. 

Έφτασε στο περίπτερο του Μηνά που ήταν κοντά στο τέρμα των λεωφορείων. Μια παρέα νεαρών έφευγε αλλά μπροστά του ήταν ακόμα ένας καλοντυμένος, που πήρε μία εφημερίδα και πλήρωσε τον Μηνά. Ένα μαύρο Toyota Prior ήταν παρκαρισμένο πρόχειρα δυό μέτρα πιό κάτω. "Δικό του" σκέφτηκε ο Νίκος, όταν δεν είδε κανένα μέσα. "Φραγκάτος με οικολογικές ανησυχίες", το  Prior ήταν τελευταίο μοντέλο. 

Ο άνδρας τέλειωσε την δοσοληψία του με τον περιπτερά και γύρισε να φύγει. Χωρίς λόγο ο Νίκος τον πρόσεξε. Γύρω στα 50 με 55, ψηλός, λεπτός, πλούσιο γκρί μαλλί, δεμένος. Φορούσε  μοκασίνια D&G, παντελόνι Diesel, μπλουζάκι Ralf Lauren και μεγάλα γυαλιά ηλίου Tom Ford. "Σίγουρα Φραγκάτος" σκέφθηκε ο Νίκος καθώς ο άγνωστος άνδρας έμπαινε στο αμάξι του. Ακριβά ρούχα δεν αγόραζε, αλλά του άρεσε να τα χαζεύει σε Life Style περιοδικά όταν πήγαινε στο κουρείο... 

"Τι κάνεις Νικολάκη ;" τον ρώτησε ο Μηνάς. "πως πάει η μάννα σου ;" 

"Όπως τα ξέρεις. Έχεις κρύες μπύρες ;"

"Σπάνε δόντια ! Πάρε, ξέρεις το δρόμο !" 

Ο Νίκος ετοιμάστηκε να πάει στο ψυγείο που ήταν στο πλάϊ, προστατευμένο από την τέντα. Όμως κάτι γυάλιζε εκεί που ήταν οι τσίκλες. Ένας μεταλλικός κύβος, σαν μεγάλο χαλίκι, χωμένος μέσα στις τσίχλες. Έβγαζε ένα παράξενο μωβ φως, ένα φως που τον ζάλιζε, τον τραβούσε... 

Ο Νίκος περίεργος, έπιασε τον κύβο στο χέρι του.  Τσιπάκι ήταν ; Δεν ήταν ειδικός αλλά έτσι του έμοιαζε. Ο κύβος παλλόταν, κάτι σαν ακτίνα χτύπησε ξαφνικά στα μάτια του, αναγκάστηκε να τα κλείσει. Και όλα άλλαξαν... 

Κάπου ταξίδευε... Κάτι γινόταν στο σώμα του, στο κεφάλι του... Μαύρο γύρω του... σαν να ήταν με τα μάτια κλειστά... ήταν με τα ματια κλειστά ! Γιατί ήταν με τα μάτια κλειστά ; Και ο πονοκέφαλος... 

"Τι στο διάβολο μου συμβαίνει ;" σκέφτηκε. Άνοιξε τα μάτια του και τα ξανάκλεισε, εκτυφλωτικό φως τον χτύπαγε στα μάτια...  Έβαλε το χέρι του μπροστά στα μάτια του και τα ξανάνοιξε... Με το ζόρι έπνιξε μία κραυγή αλλά ένοιωσε τους παλμούς του να επιταχύνονται και την ανάσα του να κόβεται από την έκπληξη.  

Ήταν γυμνός ! Θεόγυμνος ! Και αυτό που έβλεπε μπροστά του δεν είχε καμία σχέση με το περίπτερο του Μηνά !           


Ήταν μέσα σε ένα δάσος... Όχι δεν ήταν δάσος, κήπος ήταν, ένας πελώριος κήπος. Έβλεπε παρτέρια με λουλούδια, ένα πολύ μεγάλο κτίριο στο βάθος, σκάλες που οδηγούσαν σε ένα μεγάλο συντριβάνι, χρυσά αγάλματα που άστραφταν στο φως του ήλιος, μικρότερα συντριβάνια...  

"Που είμαι γαμώτο ; Που πήγε ο Μηνάς και το περίπτερο ; Γιατί είμαι γυμνός ;" 

Άκουσε ένα θόρυβο, ασυναίσθητα για να κρύψει τη γύμνια του έσκυψε μέσα στα μεγάλα φυτά που τον περιτριγύριζαν, ιδέα δεν είχε τι φυτά ήταν. Πλατύφυλλα ήταν πάντως, τον έκρυβαν καλά. 

Κοίταξε  προσεκτικά πίσω του... Παντού φυτά, παρτέρια, λουλούδια πίσω και γύρω του, λίγα συντριβάνια πάλι κι αγάλματα κάπου είκοσι μέτρα πίσω του, ένα μικρότερο χτίσμα από αυτό που είχε δει μακριά, κάτι σε κλασσικό κτίσμα στο βάθος... 

Ο θόρυβος ξανακούστηκε... Κάτι χτυπούσε το έδαφος... Την ίδια στιγμή άκουσε και το χρεμέτισμα ενός αλόγου. Έβγαλε προσεκτικά το κεφάλι του και κοίταξε καλύτερα, εκεί που άκουσε το θόρυβο... 

Παρ' ολίγο να του ξεφύγει μία κραυγή.  Έβλεπε δύο άλογα να στέκονται μερικά μέτρα το ένα από το άλλο. Το ένα από αυτά χτυπούσε ανυπόμονα το έδαφος με την οπλή του και χρεμέτισε πάλι. 

Πάνω στα άλογα, ήταν δύο άνδρες... αυτοί οι άνδρες ήταν η αιτία που παρ' ολίγο να φωνάξει. 

Στο κεφάλι φορούσαν ένα κόκκινο φαρδύ καπέλο, δεν θυμόταν αν είχε ξαναδεί τέτοιο καπέλο, κάτι του θύμιζε αλλά τι ; Ίδιο κόκκινο χρώμα και η κόκκινη μπέρτα που έφτανε να καλύπτει την μέση τους και λίγο την ράχη του αλόγου. Φορούσαν μακριές μαύρες μπότες που έφταναν περίπου στο γόνατο, άσπρες κάλτσες... και αν κατάλαβε καλά... αντί για παντελόνι φόραγαν μπλε φαρδιά φουφούλα που έδενε κάπου στο γόνατο. 

Εκείνη την ώρα ο ένας από τους δύο άνδρες, στην προσπάθεια του να τιθασέψει το άλογο του, γύρισε και ο Νίκος τον είδε για λίγο από μπροστά. Ήταν ψηλός γεροδεμένος, τον έκανε γύρω στα 25. Είχε μακρυά, μαύρα μαλλιά, σαν γυναίκας, έπεφταν στους ώμους του. Η μπέρτα του μπροστά ήταν μπλέ, από κάτω φορούσε μία κίτρινη εσθήτα που έφτανε μέχρι κάτω από την μέση, με ένα μεγάλο άσπρο σταυρό στο στήθος του. Στη μέση του φαινόταν η θήκη ενός μακριού σπαθιού, το σπαθί το κρατούσε όρθιο στο χέρι του.  Ο σύντροφος του γύρισε και αυτός και κάτι του είπε. Ο Νίκος δεν ήξερε Γαλλικά, αλλά αυτή την γλώσσα του θύμιζε ακουστικά η κουβέντα τους. 

"Σωματοφύλακες !" σκέφθηκε έκπληκτος ! Τώρα θυμόταν που είχε δει την περίεργη φορεσιά, στους "τρεις σωματοφύλακες" ήταν και σε άλλες ανάλογες ταινίες. "Τι στο διάβολο γίνεται ; ταινία γυριζουν ; Πως βρέθηκα εδώ ; Μπας και ονειρεύομαι ;" 

Ο θόρυβος μίας άμαξας έκανε τους δύο άνδρες να γυρίσουν μπροστά. Στην άκρη ενός φαρδύ χωμάτινου δρόμου φάνηκε μία μεγάλη άμαξα που την έσερναν τέσσερα άλογα. Δύο σωματοφύλακες πήγαιναν μπροστά από την άμαξα και άλλοι δύο έρχονταν από πίσω.  Η άμαξα, καλογυαλισμένη, με λαμπερά χρώματα όπου κυριαρχούσε το καφέ και το χρυσαφί, με ένα μεγάλο άγνωστο στον Νίκο χρυσαφένιο οικόσημο στην πόρτα πέρασε μπροστά από τους δύο άνδρες και σταμάτησε. Ο Νίκος πάγωσε, τα πράγματα γινόντουσαν όλο και πιό πολύπλοκα. 

Η πόρτα της άμαξας άνοιξε και μία θυμωμένη φωνή ακούστηκε από μέσα. Ήταν νεανική, γυναικεία, μιλούσε γαλλικά. Ο Νίκος είδε τους δύο άνδρες να στέκονται προσοχή πάνω στα άλογα τους, βάζοντας τα ξίφη στις θήκες τους. Η πόρτα της άμαξας έκλεισε με τις τελευταίες λέξεις της γυναίκας και ο αμαξάς ξεκίνησε πάλι. 

Ο Νίκος είδε την άμαξα να απομακρύνεται προς το πελώριο κτίριο που ήταν μπροστά και αριστερά του. Τότε ο ένας από τους δύο άνδρες έστριψε το άλογο του και άρχισε να το κατευθύνει προς το μικρότερο κτίσμα πίσω από το Νίκο. Ξεπέζεψε από το άλογο και μίλησε με ένα άνδρα και μία γυναίκα που ήταν μπροστά σε μία πύλη, δεν την έβλεπε καλά, ίσως ήταν και άλλοι. 

Κατι ειπώθηκε, και ο Νίκος άκουσε φωνές. Την προσοχη του τράβηξαν ένας άνδρας που μπήκε σε μία αίθουσα που την έβλεπε, ήταν ανοιχτή. Κατι είπε με το βλέμμα σκυφτό και ένας ακόμα άνδρας φάνηκε γυμνός, έβλεπε τα οπίσθια του. Μακρυμάλλης, καστανός, με επιβλητικό ύφος. Κάτι είπε και ο δεύτερος άνδρας άρχισε να τον ντύνει βιαστικά. Την ίδια ώρα μία νέα γυναίκα, με μακριά μαύρα μαλλιά εμφανίστηκε στο πεδίο του Νίκου. Ήταν κι αυτή γυμνή. Πήρε κάποια ρούχα στην αγκαλιά της βιαστικά και έφυγε από το οπτικό του πεδίο. Ο άνδρας που ντυνόταν και άλλος που τον έντυνε ούτε της έδωσαν σημασία... 

Τότε ένοιωσε κάτι μυτερό στο σβέρκο του και άκουσε κάτι στα Γαλλικά που δεν καταλάβαινε. Ο δεύτερος άνδρας τον είχε βρει και δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος με το εύρημα του. Απόδειξη το σπαθί του που ήταν στο σβέρκο του. 

Ο Νίκος πάγωσε. Όπως κοίταζε σαστισμένος το χώμα είδε τον μεταλλικό κύβο πάλι ! Δεν ήξερε τι άλλο να κάνει, τον έπιασε στο χέρι του... 

Η μωβ ακτίνα βγήκε ξαφνικά ον στράβωσε πάλι, όλα σκοτείνιασαν... Κάπου βουτούσε αλλά πού ; Μπας και είχε σκοτωθεί από το ξίφος του δεύτερου άνδρα ; 

"Κυρ Νίκο" άκουσε τη φωνή... Την ήξερε τη φωνή... ο Μηνάς, ο περιπτεράς... άνοιξε επιφυλακτικά τα μάτια του... όλα ήταν στη θέση τους. Μα όλα ! Ακόμα και τα ρούχα του,  τα φορούσε.

"Κυρ Νίκο είσαι καλά ; Εσύ ξαφνικά χλώμιασες, κάτασπρος είσαι. Κάτσε, να σου φέρω νερό..."  

"Μια αδιαθεσία... πέρασε" είπε... "Εχω τρελαθεί" σκέφτηκε... "ονειρεύομαι ζωντανός και φαντάζομαι πράγματα"... 

Πέντε λεπτά αργότερα είχε ηρεμήσει. Το ότι κάθισε για λίγο στο πεζοδρόμιο και ήπιε λίγο νερό τον είχε βοηθήσει. Αρνήθηκε άλλη βοήθεια από τον Μηνά, πήρε τις μπύρες του και γεμάτος σκέψεις πήρε τον δρόμο τις επιστροφής για το σπίτι του. Ήταν σκοτισμένος και αυτός ο πονοκέφαλος δεν τον άφηνε. "Τι ήταν αυτό ; Ονειρεύτηκα μέσα στο δρόμο ; Τα χάνω ; Ίσως να πάω σε γιατρό..."  

Στο σπίτι του δεν είπε τίποτα. Τρελλό θα τον έλεγε ο αδελφός του, η μάνα του θα ανησυχούσε... Αλλά δεν μπορούσε να το βγάλει από το κεφάλι του. 

Το απόγευμα βγήκε να ξαναπάει στο περίπτερο. Είχαν τελειώσει τα μπισκότα, ο Νάσος είχε βγει, η μητέρα του τα ήθελε, ήταν τα αγαπημένα της. Το κυριότερο όμως, ήθελε να ξαναπάει, να δει το μέρος, μήπως κάτι καταλάβαινε... Ίσως ο Μηνάς, αν ήταν ακόμα εκεί είχε παρατηρήσει κάτι...  

"Λοιπόν ;" άκουσε μια φωνή πίσω του πάνω που είχε στρίψει τη γωνία. 

Γύρισε και είδε τον καλοντυμένο άνδρα με το Toyota Prior. Τον κοίταζε μέσα από το τζάμι που είχε κατεβάσει και του γέλαγε. 

"Λοιπόν τι ;" ρώτησε επιθετικά, δεν βρήκε άλλο τρόπο να αντιδράσει... 

"Πως σου φάνηκε το ταξιδάκι στις Βερσαλίες ; Κράτησε λίγο αλλά πρέπει να ήταν ενδιαφέρον..."

"Ξέρεις !" είπε έκπληκτος... "Εσύ..." πήγε να συνεχίσει θυμωμένα αλλά πάλι ο άνδρας τον πρόλαβε.

"Από ότι κατάλαβα, βλέπεις αυτή τη φορά σε παρατηρούσαμε... είσαι και τυχερός !  Πόσοι άνθρωποι έχουν δει τα οπίσθια του Βασιλιά Ήλιου από τα είκοσι μέτρα, τόσο δεν ήσουν περίπου ;"

"Του ποιού ;"   

"Του Λουδοβίκου του δέκατου τέταρτου, του Βασιλιά ήλιου. Δεν έκανες ιστορία ; Ήταν πάλι με την μαρκησία ντε Μοντεσπάν στο περίπτερο, την είδες μου φαίνεται κι αυτή. Τους τσάκωσε βέβαια η Βασίλισσα, η Μαρία Τερέζα. Άκουσες τη φωνή της. Δεν ήταν η πρώτη φορά, ζωηρούλης ο μεγαλειότατος, όποια μαρκησία του γυάλιζε... και άντε να πεις όχι εκείνη την εποχή...

"Τρελλάθηκες ; Τι λες ; Δεν γίνονται αυτά... Που ξέρεις ; Ποιός είσαι ; Tι μου κάνατε ;" 

 "Δεν μπαίνεις στο αυτοκίνητο να κάνουμε μία βόλτα να 
συνεχίσουμε την κουβέντα μας ; είπε ο άνδρας και του άνοιξε την πόρτα. 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ