Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

Αλλού

- Tελικός έλεγχος. Αναφέρατε. 
- Κατάσταση δείγματος πολύ καλή. Ελεγκτές και Βιομηχανικοί στη θέση τους. Εκτιμήτριες ενδεχομένων και πιθανοτήτων σε ικανοποιητικά ποσοστά ανοχής. Ενεργειακά αποθέματα σε επίπεδο 4-4. 
- Πέρας καταγραφής. Συγκατάθεση νοερώς συνδιασκεπτομένων 100 %. Απόντες 0 %. Ξεκινείστε !! 

- Μπούχτισα ρε, με την τηλεόραση" είπε ο Νίκος στον αδελφό του, καθώς σηκωνόταν από τον καναπέ. Πάω μέχρι το περίπτερο να πάρω καμιά μπύρα.  Πρόσεχε την μάνα όσο λείπω !

- ΄Εγινε. 

Έμεναν στον δεύτερο όροφο αλλά ο Νίκος ανεβοκατέβαινε από τις σκάλες. Το είχε σύστημα. Στα 38 του ήθελε να κρατά τη φόρμα του όσο γινόταν. Αμα άρχιζαν τα στομάχια, θα έμπαινε στον δρόμο "φουσκώνει-ξεφουσκώνει" χωρίς τελειωμό. Ήθελε και κάποιο αντίδοτο για τις ώρες που προπονιόταν στο σκάκι. Δεν ήταν πιά από τα πρώτα ονόματα αλλά έπαιζε ακόμα στα πρωταθλήματα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και διεκδικούσε σταθερά μία από τις πρώτες θέσεις.  

Νίκος Βόλαρης. Παντρεμένος, χωρισμένος χωρίς παιδιά. Κάποτε είχε σχολή πολεμικών τεχνών, με την κρίση την έκλεισε, όταν ο άλλος δεν έχει να φάει, δεν το ρίχνει στην άθληση, στην αυτοάμυνα και στην προσπάθεια να ετοιμάσει τα παιδιά του για ένα σκληρό και βίαιο κόσμο. Έχει άλλες προτεραιότητες.  Πάλι καλά που ο πατέρας ενός παλιού του μαθητή που τον έκανε πρωταθλητή στο Tae Kwo Do τον πήρε γυμναστή στο Ιδιωτικό Σχολείο που είχε. 

Η μάνα του, μισότυφλη και με αρχή άνοιας... Ο αδελφός του άνεργος... Με το ζόρι τους συντηρούσε πλέον.  Και δεν μπορούσε να πει τίποτα... Θα τον πλήγωνε τον Νάσο και τον αγαπούσε.  Και η αλήθεια είναι πως προσπαθούσε ο μικρός για δουλειά, δεν τεμπέλιαζε. Αλλά μέσα στη κρίση... Που να κάνει marketing ; Στις εταιρείες που έκλειναν η μία πίσω από την άλλη ; Μέχρι τον νυχτοφύλακα έκανε ένα φεγγάρι σε μία αποθήκη, δεν το είχε πει, αλλά ο Νίκος το είχε μάθει. 

Έφτασε στο περίπτερο του Μηνά που ήταν κοντά στο τέρμα των λεωφορείων. Μια παρέα νεαρών έφευγε αλλά μπροστά του ήταν ακόμα ένας καλοντυμένος, που πήρε μία εφημερίδα και πλήρωσε τον Μηνά. Ένα μαύρο Toyota Prior ήταν παρκαρισμένο πρόχειρα δυό μέτρα πιό κάτω. "Δικό του" σκέφτηκε ο Νίκος, όταν δεν είδε κανένα μέσα. "Φραγκάτος με οικολογικές ανησυχίες", το  Prior ήταν τελευταίο μοντέλο. 

Ο άνδρας τέλειωσε την δοσοληψία του με τον περιπτερά και γύρισε να φύγει. Χωρίς λόγο ο Νίκος τον πρόσεξε. Γύρω στα 50 με 55, ψηλός, λεπτός, πλούσιο γκρί μαλλί, δεμένος. Φορούσε  μοκασίνια D&G, παντελόνι Diesel, μπλουζάκι Ralf Lauren και μεγάλα γυαλιά ηλίου Tom Ford. "Σίγουρα Φραγκάτος" σκέφθηκε ο Νίκος καθώς ο άγνωστος άνδρας έμπαινε στο αμάξι του. Ακριβά ρούχα δεν αγόραζε, αλλά του άρεσε να τα χαζεύει σε Life Style περιοδικά όταν πήγαινε στο κουρείο... 

"Τι κάνεις Νικολάκη ;" τον ρώτησε ο Μηνάς. "πως πάει η μάννα σου ;" 

"Όπως τα ξέρεις. Έχεις κρύες μπύρες ;"

"Σπάνε δόντια ! Πάρε, ξέρεις το δρόμο !" 

Ο Νίκος ετοιμάστηκε να πάει στο ψυγείο που ήταν στο πλάϊ, προστατευμένο από την τέντα. Όμως κάτι γυάλιζε εκεί που ήταν οι τσίκλες. Ένας μεταλλικός κύβος, σαν μεγάλο χαλίκι, χωμένος μέσα στις τσίχλες. Έβγαζε ένα παράξενο μωβ φως, ένα φως που τον ζάλιζε, τον τραβούσε... 

Ο Νίκος περίεργος, έπιασε τον κύβο στο χέρι του.  Τσιπάκι ήταν ; Δεν ήταν ειδικός αλλά έτσι του έμοιαζε. Ο κύβος παλλόταν, κάτι σαν ακτίνα χτύπησε ξαφνικά στα μάτια του, αναγκάστηκε να τα κλείσει. Και όλα άλλαξαν... 

Κάπου ταξίδευε... Κάτι γινόταν στο σώμα του, στο κεφάλι του... Μαύρο γύρω του... σαν να ήταν με τα μάτια κλειστά... ήταν με τα ματια κλειστά ! Γιατί ήταν με τα μάτια κλειστά ; Και ο πονοκέφαλος... 

"Τι στο διάβολο μου συμβαίνει ;" σκέφτηκε. Άνοιξε τα μάτια του και τα ξανάκλεισε, εκτυφλωτικό φως τον χτύπαγε στα μάτια...  Έβαλε το χέρι του μπροστά στα μάτια του και τα ξανάνοιξε... Με το ζόρι έπνιξε μία κραυγή αλλά ένοιωσε τους παλμούς του να επιταχύνονται και την ανάσα του να κόβεται από την έκπληξη.  

Ήταν γυμνός ! Θεόγυμνος ! Και αυτό που έβλεπε μπροστά του δεν είχε καμία σχέση με το περίπτερο του Μηνά !           


Ήταν μέσα σε ένα δάσος... Όχι δεν ήταν δάσος, κήπος ήταν, ένας πελώριος κήπος. Έβλεπε παρτέρια με λουλούδια, ένα πολύ μεγάλο κτίριο στο βάθος, σκάλες που οδηγούσαν σε ένα μεγάλο συντριβάνι, χρυσά αγάλματα που άστραφταν στο φως του ήλιος, μικρότερα συντριβάνια...  

"Που είμαι γαμώτο ; Που πήγε ο Μηνάς και το περίπτερο ; Γιατί είμαι γυμνός ;" 

Άκουσε ένα θόρυβο, ασυναίσθητα για να κρύψει τη γύμνια του έσκυψε μέσα στα μεγάλα φυτά που τον περιτριγύριζαν, ιδέα δεν είχε τι φυτά ήταν. Πλατύφυλλα ήταν πάντως, τον έκρυβαν καλά. 

Κοίταξε  προσεκτικά πίσω του... Παντού φυτά, παρτέρια, λουλούδια πίσω και γύρω του, λίγα συντριβάνια πάλι κι αγάλματα κάπου είκοσι μέτρα πίσω του, ένα μικρότερο χτίσμα από αυτό που είχε δει μακριά, κάτι σε κλασσικό κτίσμα στο βάθος... 

Ο θόρυβος ξανακούστηκε... Κάτι χτυπούσε το έδαφος... Την ίδια στιγμή άκουσε και το χρεμέτισμα ενός αλόγου. Έβγαλε προσεκτικά το κεφάλι του και κοίταξε καλύτερα, εκεί που άκουσε το θόρυβο... 

Παρ' ολίγο να του ξεφύγει μία κραυγή.  Έβλεπε δύο άλογα να στέκονται μερικά μέτρα το ένα από το άλλο. Το ένα από αυτά χτυπούσε ανυπόμονα το έδαφος με την οπλή του και χρεμέτισε πάλι. 

Πάνω στα άλογα, ήταν δύο άνδρες... αυτοί οι άνδρες ήταν η αιτία που παρ' ολίγο να φωνάξει. 

Στο κεφάλι φορούσαν ένα κόκκινο φαρδύ καπέλο, δεν θυμόταν αν είχε ξαναδεί τέτοιο καπέλο, κάτι του θύμιζε αλλά τι ; Ίδιο κόκκινο χρώμα και η κόκκινη μπέρτα που έφτανε να καλύπτει την μέση τους και λίγο την ράχη του αλόγου. Φορούσαν μακριές μαύρες μπότες που έφταναν περίπου στο γόνατο, άσπρες κάλτσες... και αν κατάλαβε καλά... αντί για παντελόνι φόραγαν μπλε φαρδιά φουφούλα που έδενε κάπου στο γόνατο. 

Εκείνη την ώρα ο ένας από τους δύο άνδρες, στην προσπάθεια του να τιθασέψει το άλογο του, γύρισε και ο Νίκος τον είδε για λίγο από μπροστά. Ήταν ψηλός γεροδεμένος, τον έκανε γύρω στα 25. Είχε μακρυά, μαύρα μαλλιά, σαν γυναίκας, έπεφταν στους ώμους του. Η μπέρτα του μπροστά ήταν μπλέ, από κάτω φορούσε μία κίτρινη εσθήτα που έφτανε μέχρι κάτω από την μέση, με ένα μεγάλο άσπρο σταυρό στο στήθος του. Στη μέση του φαινόταν η θήκη ενός μακριού σπαθιού, το σπαθί το κρατούσε όρθιο στο χέρι του.  Ο σύντροφος του γύρισε και αυτός και κάτι του είπε. Ο Νίκος δεν ήξερε Γαλλικά, αλλά αυτή την γλώσσα του θύμιζε ακουστικά η κουβέντα τους. 

"Σωματοφύλακες !" σκέφθηκε έκπληκτος ! Τώρα θυμόταν που είχε δει την περίεργη φορεσιά, στους "τρεις σωματοφύλακες" ήταν και σε άλλες ανάλογες ταινίες. "Τι στο διάβολο γίνεται ; ταινία γυριζουν ; Πως βρέθηκα εδώ ; Μπας και ονειρεύομαι ;" 

Ο θόρυβος μίας άμαξας έκανε τους δύο άνδρες να γυρίσουν μπροστά. Στην άκρη ενός φαρδύ χωμάτινου δρόμου φάνηκε μία μεγάλη άμαξα που την έσερναν τέσσερα άλογα. Δύο σωματοφύλακες πήγαιναν μπροστά από την άμαξα και άλλοι δύο έρχονταν από πίσω.  Η άμαξα, καλογυαλισμένη, με λαμπερά χρώματα όπου κυριαρχούσε το καφέ και το χρυσαφί, με ένα μεγάλο άγνωστο στον Νίκο χρυσαφένιο οικόσημο στην πόρτα πέρασε μπροστά από τους δύο άνδρες και σταμάτησε. Ο Νίκος πάγωσε, τα πράγματα γινόντουσαν όλο και πιό πολύπλοκα. 

Η πόρτα της άμαξας άνοιξε και μία θυμωμένη φωνή ακούστηκε από μέσα. Ήταν νεανική, γυναικεία, μιλούσε γαλλικά. Ο Νίκος είδε τους δύο άνδρες να στέκονται προσοχή πάνω στα άλογα τους, βάζοντας τα ξίφη στις θήκες τους. Η πόρτα της άμαξας έκλεισε με τις τελευταίες λέξεις της γυναίκας και ο αμαξάς ξεκίνησε πάλι. 

Ο Νίκος είδε την άμαξα να απομακρύνεται προς το πελώριο κτίριο που ήταν μπροστά και αριστερά του. Τότε ο ένας από τους δύο άνδρες έστριψε το άλογο του και άρχισε να το κατευθύνει προς το μικρότερο κτίσμα πίσω από το Νίκο. Ξεπέζεψε από το άλογο και μίλησε με ένα άνδρα και μία γυναίκα που ήταν μπροστά σε μία πύλη, δεν την έβλεπε καλά, ίσως ήταν και άλλοι. 

Κατι ειπώθηκε, και ο Νίκος άκουσε φωνές. Την προσοχη του τράβηξαν ένας άνδρας που μπήκε σε μία αίθουσα που την έβλεπε, ήταν ανοιχτή. Κατι είπε με το βλέμμα σκυφτό και ένας ακόμα άνδρας φάνηκε γυμνός, έβλεπε τα οπίσθια του. Μακρυμάλλης, καστανός, με επιβλητικό ύφος. Κάτι είπε και ο δεύτερος άνδρας άρχισε να τον ντύνει βιαστικά. Την ίδια ώρα μία νέα γυναίκα, με μακριά μαύρα μαλλιά εμφανίστηκε στο πεδίο του Νίκου. Ήταν κι αυτή γυμνή. Πήρε κάποια ρούχα στην αγκαλιά της βιαστικά και έφυγε από το οπτικό του πεδίο. Ο άνδρας που ντυνόταν και άλλος που τον έντυνε ούτε της έδωσαν σημασία... 

Τότε ένοιωσε κάτι μυτερό στο σβέρκο του και άκουσε κάτι στα Γαλλικά που δεν καταλάβαινε. Ο δεύτερος άνδρας τον είχε βρει και δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος με το εύρημα του. Απόδειξη το σπαθί του που ήταν στο σβέρκο του. 

Ο Νίκος πάγωσε. Όπως κοίταζε σαστισμένος το χώμα είδε τον μεταλλικό κύβο πάλι ! Δεν ήξερε τι άλλο να κάνει, τον έπιασε στο χέρι του... 

Η μωβ ακτίνα βγήκε ξαφνικά ον στράβωσε πάλι, όλα σκοτείνιασαν... Κάπου βουτούσε αλλά πού ; Μπας και είχε σκοτωθεί από το ξίφος του δεύτερου άνδρα ; 

"Κυρ Νίκο" άκουσε τη φωνή... Την ήξερε τη φωνή... ο Μηνάς, ο περιπτεράς... άνοιξε επιφυλακτικά τα μάτια του... όλα ήταν στη θέση τους. Μα όλα ! Ακόμα και τα ρούχα του,  τα φορούσε.

"Κυρ Νίκο είσαι καλά ; Εσύ ξαφνικά χλώμιασες, κάτασπρος είσαι. Κάτσε, να σου φέρω νερό..."  

"Μια αδιαθεσία... πέρασε" είπε... "Εχω τρελαθεί" σκέφτηκε... "ονειρεύομαι ζωντανός και φαντάζομαι πράγματα"... 

Πέντε λεπτά αργότερα είχε ηρεμήσει. Το ότι κάθισε για λίγο στο πεζοδρόμιο και ήπιε λίγο νερό τον είχε βοηθήσει. Αρνήθηκε άλλη βοήθεια από τον Μηνά, πήρε τις μπύρες του και γεμάτος σκέψεις πήρε τον δρόμο τις επιστροφής για το σπίτι του. Ήταν σκοτισμένος και αυτός ο πονοκέφαλος δεν τον άφηνε. "Τι ήταν αυτό ; Ονειρεύτηκα μέσα στο δρόμο ; Τα χάνω ; Ίσως να πάω σε γιατρό..."  

Στο σπίτι του δεν είπε τίποτα. Τρελλό θα τον έλεγε ο αδελφός του, η μάνα του θα ανησυχούσε... Αλλά δεν μπορούσε να το βγάλει από το κεφάλι του. 

Το απόγευμα βγήκε να ξαναπάει στο περίπτερο. Είχαν τελειώσει τα μπισκότα, ο Νάσος είχε βγει, η μητέρα του τα ήθελε, ήταν τα αγαπημένα της. Το κυριότερο όμως, ήθελε να ξαναπάει, να δει το μέρος, μήπως κάτι καταλάβαινε... Ίσως ο Μηνάς, αν ήταν ακόμα εκεί είχε παρατηρήσει κάτι...  

"Λοιπόν ;" άκουσε μια φωνή πίσω του πάνω που είχε στρίψει τη γωνία. 

Γύρισε και είδε τον καλοντυμένο άνδρα με το Toyota Prior. Τον κοίταζε μέσα από το τζάμι που είχε κατεβάσει και του γέλαγε. 

"Λοιπόν τι ;" ρώτησε επιθετικά, δεν βρήκε άλλο τρόπο να αντιδράσει... 

"Πως σου φάνηκε το ταξιδάκι στις Βερσαλίες ; Κράτησε λίγο αλλά πρέπει να ήταν ενδιαφέρον..."

"Ξέρεις !" είπε έκπληκτος... "Εσύ..." πήγε να συνεχίσει θυμωμένα αλλά πάλι ο άνδρας τον πρόλαβε.

"Από ότι κατάλαβα, βλέπεις αυτή τη φορά σε παρατηρούσαμε... είσαι και τυχερός !  Πόσοι άνθρωποι έχουν δει τα οπίσθια του Βασιλιά Ήλιου από τα είκοσι μέτρα, τόσο δεν ήσουν περίπου ;"

"Του ποιού ;"   

"Του Λουδοβίκου του δέκατου τέταρτου, του Βασιλιά ήλιου. Δεν έκανες ιστορία ; Ήταν πάλι με την μαρκησία ντε Μοντεσπάν στο περίπτερο, την είδες μου φαίνεται κι αυτή. Τους τσάκωσε βέβαια η Βασίλισσα, η Μαρία Τερέζα. Άκουσες τη φωνή της. Δεν ήταν η πρώτη φορά, ζωηρούλης ο μεγαλειότατος, όποια μαρκησία του γυάλιζε... και άντε να πεις όχι εκείνη την εποχή...

"Τρελλάθηκες ; Τι λες ; Δεν γίνονται αυτά... Που ξέρεις ; Ποιός είσαι ; Tι μου κάνατε ;" 

 "Δεν μπαίνεις στο αυτοκίνητο να κάνουμε μία βόλτα να 
συνεχίσουμε την κουβέντα μας ; είπε ο άνδρας και του άνοιξε την πόρτα. 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

9 σχόλια:

  1. πολύ-πολύ ενδιαφέρον!
    περιμένω με αγωνία τη συνέχεια!
    καλημέρα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γιώργο φαίνεται ότι ΧΤΥΠΗΣΕΣ ΦΛΕΒΑ! ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΡΧΗ. θΑΥΜΑΣΙΑ ΑΦΗΓΗΣΗ! ΑΓΩΝΙΑ!
    Η συνέχεια αναμενεται με μπορώ να σου με άγχος!
    Γιώργο πην την πουλήσεις! Εχεις χρυσάφι στα χέρια και στον νου τούτη την στιγμή!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πάλι πρωί πρωί μας έβαλες στην πρίζα! Φαίνεται εξαιρετικό κι αυτό το διήγημα, άντε να δούμε που θα μας ταξιδέψεις πάλι :)

    Την καλημέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Για να δούμε που το πας!
    Η αλήθεια είναι πως η συγκεκριμένη χρονική περίοδος της μετάβασης δεν μου αρέσει (Από την επανάσταση και μετά...) όμως έχεις την μαεστρία και την ικανότητα να καθηλώνεις τον αναγνώστη!
    Ετσι λοιπόν στωικά θα περιμένω.. γιατί διαθέτω εκνευριστική υπομονή!

    Χαίρε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Εδώ είμαι πάλι.Τζα!!!! :-)

    Έχω να διαβάσω πολλά σου γραπτά.Σιγά, σιγά και θα σου πω τη γνώμη μου!Μη γκρινιάζεις!

    Σμουουουουτς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ωχου.... μπήκε μέσα? Κι εγώ νόμιζα ότι οραματίζεται προβλεπτικά συμβάντα. Ωραία αρχή και πολύ εντυπωσιακή! Καλή συνέχεια!

    Καλημερούδια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καλημέρα, απο το άλλο πέρασα αλλά βρήκα συνοστισμό και δεν στάθηκα (μοντέλοι, μοντέλες και "συναρπαστικοί" νέοι αναγνώστες)

    Εδώ βρήκα ενδιαφέρον! Μου φαίνεται μας χαρίζεις διήγημα που θα έπιανε πρωτιές. Καλή Κυριακή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αχ μάνα μου τι έπαθα...να ψάχνω τώρα για μαραφέτι να μη χάσω τη συνεχεια...δεν ξέρω γιατί αλλα από το δικό μου δεν μπορώ να μπω στο blog σου Γιώργο...μονο μια πολύχρωμη βιβλιοθήκη βλέπω...είμαι μήπως σε τιμωρία; ΧΑ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή