Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2012

Αλλού - (κεφάλαιο 2)


ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ 1 : Ο Νίκος, ένας νεαρός γυμναστής, συναντάται με ένα μυστηριώδη άνδρα που με κάποιο κρύσταλλο τον στέλνει πίσω στις Βερσαλλίες, την εποχή του Λουδοβίκου του 14ου. Σε λίγα λεπτά τον φέρνουν πίσω. Λίγες ώρες αργότερα ο ίδιος άνδρας του προτείνει να πάνε μία βόλτα να μιλήσουν για ότι έγινε.

O Nίκος μπήκε στο Prior και κάθισε δίπλα στον άγνωστο άνδρα. Απόγευμα, το περίπτερο δυό μέτρα, ο άνδρας στο αυτοκίνητο ήταν μόνος του και δεν έδειχνε κάτι απειλητικό, όσο κι αν τον παραξένευε η στάση του.

«Ποιος είσαι ;» ρώτησε κλείνοντας την πόρτα του Prior.

«Ο εργοδότης σου, ο σπόνσορας σου αν θέλεις…» είπε ο άνδρας καθώς ξεκίναγε. «Χαίρομαι που κατάλαβες ότι δεν έχεις να φοβηθείς από εμένα. Θα πάμε σε μια καφετέρια που είναι εδώ κοντά. Εκεί θα μιλήσουμε με την ησυχία μας».

«Να αρχίσουμε από τώρα ;» είπε ο Νίκος. «Δουλειά έχω, σπόνσορα δεν θυμάμαι να είπα ότι θέλω. Ποιος είσαι ;»

«Ξεκινάς λάθος. Αν κολλήσουμε στο ποιος είμαι θα πάει η κουβέντα μας αλλού και θα μείνουν απ έξω πράγματα που έχουν ίσως μεγαλύτερη σημασία για μένα και για σένα αυτή τη στιγμή.  Θα σου πω δυό πράγματα και πρέπει να αρκεσθείς σε αυτά… Αν δεν σε ικανοποιήσουν σε γυρνάω στο περίπτερο, δεν με ξαναβλέπεις και μένεις με την απορία αν όλα τα πρωϊνά τα φαντάστηκες και τι ρόλο έπαιξα εγώ σε αυτά…»

«Ακούω...»

«Θα με λες Σόκιν. Κι αστείο να σου φαίνεται, έτσι θα με λες. Είμαι αυτός που θα εξασφαλίσει την καλύτερη δυνατή περίθαλψη στην μητέρα σου, δουλειά στον αδελφό σου, και καλύτερη δουλειά σε σένα, αν θες. Σε αντάλλαγμα θέλω να εκμεταλλευθώ μερικές σου ικανότητες, ιδίως μία από αυτές… την ξέρεις αλλά δεν την έχεις δώσει ιδιαίτερη σημασία…»

«Ποιά είναι αυτή ;»

«Στο περίπτερο το πρωϊ… πριν από μένα ήταν δυο νεαροί… τι παπούτσια φόραγαν ; Με λεπτομέρειες σε παρακαλώ»

«Ο ξανθός φορούσε σπορ παπούτσια, μπλέ με κόκκινες γραμμές. Κόκκινο και το κορδόνι. Δεμένο σε διπλό φιόγκο στο δεξί, στο αριστερό μονό και μισολυμένο… Ο καστανομάλλης φορούσε καλοκαιρινά παπούτσια καφέ, παντοφλέ, με σπορ άσπρες κάλτσες»

«Με την ίδια λεπτομέρεια μπορείς να περιγράψεις τι είδες το πρωϊ, είμαι σίγουρος. Θα μου τα πεις αργότερα αυτά, αν συνεργαστούμε. Κατάλαβες τώρα γιατί μιλάω ;»

«ΟΚ είμαι πολύ παρατηρητικός, το ξέρω από παιδί. Και λοιπόν ;»

«Δεν είσαι απλώς πολύ παρατηρητικός… Ξέρεις τι είναι το Fusiform Gyrus ; Στα ελληνικά λέγεται ατρακτοειδής έλικα»  

«Ιδέα δεν έχω»

«Είναι ένα τμήμα στο κάτω μέρος του εγκεφάλου. Στο κάτω μέρος του κροταφικού λοβού, αριστερά και δεξιά. Συνδέεται με την ικανότητα μας να διακρίνουμε πρόσωπα, αλλά όχι μόνο.  Νευρολογικές έρευνες το συνδέουν και με την ικανότητα μας  να παρατηρούμε λεπτομέρειες. Το έχουμε όλοι. Στα απλά, και σκοτώνοντας λίγο την ιατρική για να γίνει κατανοητό, λέγεται και «ειδητική» ή «φωτογραφική» μνήμη. Δεν είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα η ατρακτοειδής έλικα με τη ειδητική μνήμη , έχουν όμως σχέση μεταξύ τους. Το πόσο, το ψάχνουν ακόμα, μη νομίζεις πως έχω απαντήσεις σε όλα. Και δεν είμαι και ειδικός. Ότι μου χρειάζεται ξέρω»

Ο Σόκιν πάρκαρε το Prior έξω από μία καφετέρια στην Καισαριανή. Μια παρέα από νεαρούς ήταν σε δυό τραπέζια και έπιναν μπύρα. Άλλος δεν υπήρχε.  Κάθισαν στην άλλη άκρη και παρήγγειλαν στην κοπέλα που ήρθε να πάρει παραγγελία ένα εσπρέσο. Στο Νίκο φάνηκε πως χαμογέλασε ελαφρά στον Σόκιν, αλλά σκέφθηκε πως θα ήταν πελάτης.

«Όλοι έχουν όπως λες αυτή την ατρακτοειδή έλικα» είπε ο Νίκος όταν η κοπέλα τους έφερε τον καφέ. Έχω και εγώ. Άρα ; »

«Εσύ έχεις μία ενδιαφέρουσα ιδιότητα» είπε ο Σόκιν δοκιμάζοντας τον καφέ του.  «η ατρακτοειδής σου έλικα καταλαμβάνει όγκο κάπου δύο με δυόμιση φορές παραπάνω από το μέγιστο ενός «πολύ παρατηρητικού» ανθρώπου όπως είπες. Ότι δεις δεν το ξεχνάς σχεδόν ποτέ, και καταγράφει πολλά η ματιά σου στην μνήμη σου. Αν χωρίσουμε τώρα και με ξαναδείς μετά από είκοσι χρόνια μέσα στο πλήθος που περπατά σε ένα δρόμο, θα με αναγνωρίσεις. Ρίχνοντας μου μια μόνο ματιά. Έχεις τσιπάκι στο κεφάλι σου… Η φύση σε προίκισε με αυτό, αυτό είναι το χάρισμα σου που με ενδιαφέρει»

«Και που το ξέρεις εσύ για την ατρακτοειδή μου έλικα, όπως τη λες ;»

«Από μικρός τραβούσες την προσοχή με την μεγάλη παρατηρητικότητα σου. Άσε που διάβαζες ολόκληρα βιβλία απλώς ξεφυλλίζοντας τα. Συζητιούνται αυτά… Κάποιος καθηγητής σου μίλησε και τυχαία τον άκουσαν αυτιά που θεώρησαν χρήσιμη αυτή την πληροφορία. Πέρασε καιρός αλλά ήρθε σε μένα… πριν έξη μήνες…»

«Τόσο αργά ;»

«Ο καθηγητής σου έχει πεθάνει πια.  Είχε όμως αναφέρει πριν πολλά χρόνια την περίπτωση σου σε ένα φίλο του γιατρό. Αυτός ρώτησε τον καθηγητή σου, έμαθε ποιος είσαι, έψαξε να σε βρει, σού έκανε εξετάσεις… δεν σε ρωτώ αν τον θυμάσαι…»

«Φυσικά… είχα πέσει από μηχανάκι, πήγαινα στη Γυμναστική ακαδημία… Ελαφρά διάσειση… δεν μου είπαν τίποτα, μόνο ότι είμαι πολύ παρατηρητικός»

«Τι ήθελες να σου πουν ; Τότε δεν ήξεραν ακόμα όσα ξέρουμε τώρα. Και όσα ήξεραν δεν ήταν τεκμηριωμένα, εδώ ακόμα και τώρα αρκετοί νευροφυσιολόγοι αμφισβητούν αυτά που σου λέω, τα θεωρούν μη επαρκώς αποδεδειγμένες θεωρίες. Τέλος πάντων, ο φίλος του καθηγητή σου έγραψε μετά μια μελέτη για τη ειδητική ή φωτογραφική μνήμη και σε ανέφερε με τα αρχικά σου.  Θάφτηκε… μία βοηθός μου την βρήκε πριν από έξη μήνες τυχαία, στο ιντερνέτ. Φτάσαμε στον γιατρό που τα έγραψε και από εκεί σε σένα»

«Και με παρακολουθείς από τότε ;»

«Ξέρεις πόσοι άνθρωποι έχουν αυτό το χάρισμα, στο βαθμό που το έχεις εσύ ;» ρώτησε ο Σόκιν χωρίς να απαντήσει. 

«Όχι ! Λιγοι ;»

«2138 γνωστές περιπτώσεις σε όλο τον κόσμο αυτή τη στιγμή. Απειροελάχιστος αριθμός για παγκόσμια κλίμακα όπως καταλαβαίνεις. Παλιότερα… ο ζωγράφος Κλωντ Μονέ, ο παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι Μπόμπυ Φίσερ, o φυσικός Νίκολας Τέσλα, ο μαθηματικός Έριχ Φον Νόϊμαν και σου λέω τους πολύ γνωστούς.  Όχι πως είναι και μεγάλος ο κατάλογος. Και οι περισσότεροι από αυτούς δεν είχαν το χάρισμα σου. Το είχαν οι περισσότεροι σε ωρισμένα θέματα. Αλλοι συγκρατούσαν πρόσωπα αλλά μόνο πρόσωπα, ο Φίσερ π.χ. συγκρατούσε κυρίως θέσεις στο σκακι και λεπτομέρειες, όχι προσωπα…  Άλλοι πάλι θυμούνται τα πάντα αλλά για λίγο. Φυσικά αν μιλάμε για απλώς πολύ παρατηρητικά άτομα… υπάρχουν χιλιάδες σε κάθε χώρα. Άλλο πράγμα».

 «Και οι 2138 ;»

«Είναι σαν και σένα, λίγο καλύτεροι, λίγο χειρότεροι, ίδιοι. Μερικοί συνταξιούχοι, άλλοι χτυπημένοι από ασθένειες… Άλλοι είναι ακόμα παιδιά ή έφηβοι… Ας πούμε πως ενεργοί και διαθέσιμοι σαν και σένα – αν θελήσεις – είναι γύρω στους χίλιους. Άνδρες και γυναίκες. Θα υπάρχουν φυσικά και άλλοι, στατιστικά πρέπει να είναι πάνω από είκοσι χιλιάδες σε όλο τον κόσμο, ίσως και περισσότεροι. Άντε όμως να τους εντοπίσεις. Τον χωρικό στην Κίνα ή στο Αφγανιστάν με το χάρισμα σου που να τον βρω ; Ψαχνουν και οι υπηρεσίες κάθε χώρας για παιδιά θαύματα, έτσι τους λένε αρχικα, υπάρχουν και υπηρεσίες που ενδιαφέρονται… αλλά οι πολλοί είναι στο σκοτάδι…».

«Και αυτοί οι χίλιοι… οι ενεργοί όπως λες και γνωστοί… δουλεύουν για σένα ;»

Ο Σόκιν τον κοίταξε. «Στο πόσοι από αυτούς δουλεύουν για μένα και αν υπάρχει και άλλος Έλληνας, η επόμενη ερώτηση σου υποθέτω, δεν θα απαντήσω αυτή τη στιγμή».

«Ώστε είμαι υπεράνθρωπος» είπε ο Νίκος γελώντας αμήχανα.

«Όχι δεν είσαι» είπε ον Σόκιν κοιτάζοντας τον. «Χάνεις από αλλού»… «Όταν η φύση σε προικίζει σε τέτοιο βαθμό σε μία ιδιότητα σου αφαιρεί από κάπου αλλού. Είναι η περιβόητη ισορροπία της Φύσης. Την κρατά από την αρχή της ζωής στη γη. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, την κρατά…»

«Και εγώ που χάνω ;»

«Θυμάσαι την κοπέλα που μας έφερε τον καφε ;»  

«Ναι. Να στην περιγράψω θες ; Εύκολο»

«φορούσε άρωμα ;»

«Δεν μύρισα τίποτα. Κι αν μύρισα κάτι δεν το θυμάμαι»

«Έσπαγε ρουθούνια το άρωμα της. 50 Ευρώ της έδωσα για να βάλει όσο περισσότερο γινόταν. Πέρασα από εδώ πριν έρθω σε σένα. Θυμάσαι τις φωνές ανθρώπων ; ήχους μουσικές που έχεις ακούσει ;»

 «Όχι ιδιαίτερα πράγματα»  

«Φυσικά… σε θέματα σχετικά με ακοή και όσφρηση έχεις μνήμη κάτω από το κατώτερο φυσιολογικό. Όχι πολύ κάτω, κάτι θυμάσαι αλλά κάτω από τον μέσο όρο. Θυμάσαι λίγο ήχους και οσμές… και για λίγο».

Ο Νίκος τον κοίταξε.

«Και οι άλλοι ;»

«Άλλος θυμάται οσμές ή ήχους εξαιρετικά αλλά όχι πρόσωπα… άλλος έχει πρόβλημα αίσθησης πόνου. Υπάρχουν και μερικοί παρανοϊκοί. Είπαμε… η οικονομία της Φύσης»

«Εντάξει… Την έκανες την διάλεξη σου… Τι θέλεις από μένα ;»

«Άκουσε με προσεκτικά και μη σκεφθείς στιγμή ότι αστειεύομαι. Έχω τρόπο να σε στέλνω ταξιδάκια σαν κι αυτό που έκανες. Σε αυτό που έκανες σε παρακολουθήσαμε… Δεν είναι πάντα ευκολο να σε παρακολουθούμε, στην ουσία σε ταξίδια μεγάλης διαρκείας δεν θα σε παρακολουθούμε. Θέλει τεράστιες εγκαταστάσεις και ενεργειακά αποθέματα. Άσε την τεχνογνωσία που δεν περνά απαρατήρητη. Ανιχνεύεται…

…Τι θέλω… Θα έρχεσαι σε ένα εργαστήριο, αν σε ενδιαφέρει θα σου πω που. Θα σε στέλνουμε ένα ταξίδι στο παρελθόν ή πάνω κάτω στο παρόν όπως το ξέρεις ή στο κοντινό μέλλον. Δεν ξέρω που θα είναι. Κάπου αλλού.  Θα προσπαθείς να επιβιώσεις, θα βιώνεις μία εμπειρία που μετά θα μας την περιγράφεις, με κάθε λεπτομέρεια. Αυτή είναι η δουλειά σου.  Καθόλου εύκολη σε διαβεβαιώ… Επικίνδυνη. Η Συσκευή με τον κρύσταλλο που ήδη γνώρισες θα σε επαναφέρει κάποια στιγμή πίσω… Ούτε το πότε ξέρω… Συνήθως επαναφέρει σε μερικές μέρες, μερικές φορές κάνει εβδομάδες και σε πέντε περιπτώσεις έκανε περίπου ένα μήνα.  Δεν μπορούμε ακόμα να ρυθμίσουμε ούτε το που θα σε πάει ούτε το πόσο θα σε κρατήσει εκεί που θα σε στείλει»

 «Κι αν δεν με γυρίσει ; Αν στο πάρε δώσε μου κόψει κανένα κομμάτι ή με τρελλάνει ;»

«Θεωρητικά υπάρχει αυτή η πιθανότητα. Δεν έχει συμβεί όμως ποτέ μέχρι τώρα, σε 156 ταξείδια. Σε διαβεβαιώ, αν θες με πιστεύεις. Θα επενδύσω πολλά σε σένα, δεν με συμφέρει να σε χάσω. Το ρισκάρω, μπορεί να μη τα καταφερεις, αλλά αν σου τύχει κάτι η οικογένεια σου οικονομικά και ιατρικά θα είναι εξασφαλισμένη. Δια βίου».

«Μπορεί να με στείλει… το μηχάνημα σου... δυό φορές στο ίδιο μέρος ;»

«Ιδέα δεν έχω. Στατιστικά υποθέτω πως είναι πολύ δύσκολο. Εκτός αν…»

«Εκτός τι ;»

«Τίποτα, υποθέσεις κάνω. Λοιπόν… τα ουσιαστικά τα ξέρεις. Περιμένω απάντηση σου, μέχρι αύριο το βράδυ θέλω να ξέρω… Θα με πάρεις από αυτό το τηλέφωνο» είπε και του έδωσε ένα απλό και φτηνό κινητό.  Δεν έχει άλλο νούμερο καταχωρημένο, μόνο αυτό που θα πάρεις» Ανοιχτό είναι και άσε το έτσι, θα έχει μπαταρία μέχρι και αύριο».

«Ενταξει, θα σου απαντήσω» είπε ο Νίκος βάζοντας το κινητό στην τσέπη του.  «Κι αν αρνηθω τα ξεχνώ, έτσι δεν πάει ;"

«Έτσι. Εκτός αν θέλεις να σε βγάλουν τρελλό. Λοιπόν… πάμε ;»

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΣΗΜΕΙΩΣΗ : Τα περί ατρακτοειδούς έλικας είναι αλήθεια. Όπως και το ποιοι γνωστοί είχαν ειδητική (φωτογραφική) μνήμη.  Η σχέση όμως μεταξύ των δύο (έλικα-μνήμη) δεν έχει αποδειχθεί επαρκώς ακόμα. Αρκετοί νευροφυσιολόγοι είναι επιφυλακτικοί όσο αφορά τις ιδιότητες που χαρίζουν σε άτομα. Αλλοι όμως τις αποδέχονται, έχουν γραφτεί μελέτες και βιβλία για αυτά τα θέματα.  Συγγραφική αδεία θεώρησα δεδομένη την σύνδεση ατρακτοειδούς έλικας με την ειδητική μνήμη και τις ικανότητες που προσδίδει.  Όπως και το ότι αν είσαι προικισμένος; από την Φύση σε κάποιο τομέα θα υστερείς σε κάποιο άλλο, είναι δική μου άποψη (και όχι μόνο, έμαθα αργότερα ότι αυτό που πιστεύω μια ζωή και το λέω το ενστερνίζονται και άλλοι). Δεν είμαι σίγουρος αλλά πιστεύω πως ισχύει.  

9 σχόλια:

  1. πραγματικά γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρον!
    με πολύ ωραίο θέμα καταπιάστηκες, GiP μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το πράγμα γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρον, θα συμφωνήσω το σχόλιο της Καιόμενης Λύχνου.

    Καλό θα ήταν να μην το τελειώσεις σύντομα, να έχει πολλές συνέχειες αυτό γιατί έχεις δημιουργήσει μια μαγική ατμόσφαιρα και είναι κρίμα να τελειώσει νωρίς!

    Την καλημέρα μου Γιώργο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ειλικρινά σου λέω ότι αν συνεχίσεις έτσι ίσως φτιάξεις μια τις πιο ωραίες ιστορίες επιστημονικής φαντασίας (ας την πούμε έτσι) που έχω διαβάσει. ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΣΟ ΠΡΟΧΩΡΑΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΗ.
    Εχεις αναλάβει μεγάλη ευθύνη απέναντι του εαυτού σου!
    Ωραίος τύπος ο Σόκιν. Εξυπνο το εύρημα με το άρωμα! Προχώρα Γιώργο!


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Η κεφαλή της Μεδούσης20 Σεπτεμβρίου 2012 - 2:25 μ.μ.

    Tα σενάρια επιστημονικής φαντασίας για μένα προλέγουν το μέλλον.
    Δένεις την ιστορία με αληθοφανείς ερμηνείες και το σενάριο έτσι γίνεται περισσότερο ελκυστικό.
    Αναμένουμε την συνέχεια με αμείωτο το ενδιαφέρον μας.


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Συμφωνώ μαζί με όλα τα προηγούμενα σχόλια. Σκέψου, ερεύνησε καλά και παρατραβατο, αξίζει ο κόπος! Μπράβο σου φίλε μου, υπέροχο!

    Όταν κάποιος είναι προικισμένος από το DNA του και από την φύση ίσως να φαίνεται ότι υστερεί σε άλλες ιδιότητες γιατί overpowers the other normal abilities.

    Πάω να δω την κρυστάλλινη μπάλα μου... ίσως να μαντέψω για το που το πας, προς τον Αρη? μέσα στην Βουλή σας? τι τον ενδιαφέρει να μάθει? Πολλά τα ερωτήματα!

    Καληνύχτα Γιώργο και Καλό ξημέρωμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. εσύ μπορεί να με ξέχασες αλλα εγώ βρήκα τρόπο!ΧΑ!

    έλα μη μας αφήσεις να περιμένουμε...

    πολύ ωραίο...εύγε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Τώρα μ'εβαλες σε σκέψεις να ψάχνομαι να βρώ που στο διάλο την έχω αυτόν τον ατρακτοειδή έλικα??
    Από μυρωδιές πάντω σκίζω μάλλον μνήμη δεν έχω:))

    Εσύ πάντως από φαντασία σκίζεις
    τ'άλλο που δεν σκίζεις το ξέρεις?? χα!χα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. εγω θα είμαι ειλικρινής, δεν το διάβασα όλο καρδιά μου,είναι μεγαλο και θέλω χρόνο να διαβάσω και τα πριν,θα σταθώ μόνο στον άλικα ,εγώ τον εχω;που τον εχω;ααα τον εχω παρκάρει στο γκαράζ...θα επανέλθω στο ορκίζομαι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. ωραίο το θέμα...περιμένουμε και την συνέχεια... καλησπέρα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή