Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013

Πάλι ποίημα !! Η Άνοιξη ;


Ερωτικό το ποίημα αυτή τη φορά. 
Αφιερωμένο στην άνοιξη που μου το ενέπνευσε κάτω από περίεργες συνθήκες. 
Έβλεπα στην ατζέντα μου γραμμένο τον αριθμό 12.466.521 και δεν θυμόμουν γιατί τον έγραψα, δεν είχα φράγκο ούτε για στικάκι (τρώγονται γρήγορα τα άτιμα !), και ξαφνικά μου ήρθε η φλασιά ! Και το διέπραξα !! Συγχωρείστε με, τα ποιήματα δεν είναι το φόρτε μου... 

Στο μεθυσμένο σου από την έκσταση κορμί 
η κάψα μου έσβησε την κάθε ενοχή 
παράδεισο και κόλαση σε πάω. 
Με καίει ιερή φωτιά
- του πόθου σου η σαϊτιά -
καθώς το νέκταρ σου ρουφώ και ξεδιψάω. 

Στα μάτια σε κοιτώ κι αναριγάς,
παντού με νοιώθεις και βογγάς,
κάθε σου πόρο κυριεύω. 
Της ηδονής σου πειρατής, 
αλήτης μιας παράφορης στιγμής
ότι λατρεύω στο κουρσεύω !! 




Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

Να μαι ! Με ποίημα !


Καιρό έχω να γράψω ποίημα... Είχα έμπνευση... το απετόλμησα... 

Ένας άνδρας, εγώ, 
μια γυναίκα, εσύ, 
κι απο πίσω με μάσκες ανθρώποι. 
Μας τυλίγουν σκιές,
τελειωμένες ζωές, 
τόσοι ακλάδευτοι κόποι... 

Ενας άνδρας, εγώ, 
μια γυναίκα, εσύ, 
και στο πλάϊ πλεγμένα τα χέρια.
Προχωράμε ορθοί,
το σκοτάδι βαθύ, 
οδηγός της ψυχής μας τ 'αστέρια.

Ένας άνδρας, εμείς !
μια γυναίκα, εσείς !
έλα σπρώξε να πέσουν τα λάθη. 
Ο αγώνας μακρύς, 
ο χειμώνας βαρύς, 
Μα καρπίσαμε κι η άνοιξη θα ρθει... 


Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

EΔΩ EIMAI...

... Ξέρω σας παράτησα... Είμαι όμως στον "κοιλόπονο" . Το καλοκαίρι θα εκδοθεί το δεύτερο μου βιβλίο, διηγήματα που διαβάσατε εδώ και μερικά που δεν έχετε διαβάσει. Κάνω το πρώτο χέρι της επιμέλειας των κειμένων, αναγκαίες διορθώσεις, κάποιες μικρές αλλαγές. Μετά τις γιορτές θα τα παραλάβει ο επιμελητής του εκδοτικού οίκου. Να είμαστε καλά... μέχρι το καλοκαίρι θα εκδοθεί και θα μου έρθετε ! (μην ακούσω «μα» - «μου» και επιφυλάξεις/δικαιολογίες του μώλου.... θα έρθετε !) 

Πέρα από τα συγγραφικά με απασχολούν φυσικά και τα καθημερινά. Δύσκολοι καιροί, δύσκολα φέρνεις την μία άκρη με την άλλη που λένε.  

Έχω πολλές καλές φίλες και αρκετούς φίλους που με τιμούν με την «μπλογκική» φιλία τους. Δεν αισθάνομαι άνετα να πάω επίσκεψη σε κάποιον, να αφήσω σχόλιο και να μη πάω σε έναν άλλο. Ούτε μπορώ να αφήνω τυπικά σχόλια, θέλω ότι γράφω να εκφράζει τις εντυπώσεις μου. Προτιμώ λοιπόν να μη το κάνω καθόλου παρά να το κάνω τυπικά ή σε μερικούς μόνο. 

Επαφές έχω με ελάχιστους στο τηλέφωνο καμιά φορά. Το φατσομπούκι επίσης διευκολύνει.  Μιά ματιά, ένα «like» και καθάρισες. Αντε να ανεβάσω και κανένα τραγούδι ή καμιά φωτό. Πολύ πιό εύκολο. 

Να ευχαριστήσω την πολύ καλή μου φίλη Αντιγόνη (ποια γιαγιά καλέ, μην την ακούτε, αν είναι έτσι οι γιαγιάδες πάω εθελοντής στα ΚΑΠΗ από τώρα !) . Ολόκληρη ανάρτηση έκανε αναζητώντας με. Και με έμαθαν και μερικές φίλες της που δεν με ήξεραν. (ΟΚ Αντιγόνη, τα 125.000 Ευρώπουλα θα στα δώσω κατά πως σου υποσχέθηκα. Αλλά δεν ευκολύνομαι τώρα, αργότερα !! χαχαχα)

Ευχαριστώ για τα σχόλια που κάνατε μέσω Αντιγόνης. Καπετάνιε θα τα πούμε κάποια στιγμή, έχω κάτι στο μυαλό μου... για ξανάρχισε να παίζεις μπάλλα... Φούλη εκεί εσύ... να επιμένεις ότι δεν σε διαβάζω προσεκτικά ! Έχεις χάρη ροκόγατα που σου έχω αδυναμία (μεγάλη λέμε !). Ζουζού με το μπρίο σου, Έλενα G, καλή μου φίλη με την απίθανη φωνή (και με συμπαθέστατο άνδρα !), όλες σας ευχαριστώ που συμβάλατε στην αναζήτηση που ανέβασε η Αντιγόνη. Όσες ξέχασα... μη βαράτε... γεροπαραλυμένος, Altzheimer... (φτου ! έξω και μακριά !) 

Για τον Χριστόφορο τι να πω... μου λέει από το τηλέφωνο για τα εγγονάκια του και ζηλεύω.  Ετοιμάζει κάτι και αυτός. Και με την Κάρυ από το τηλέφωνο τα λέμε καμιά φορά ή με e-μέλια και στο Φατσομπούκι, τρέχει και αυτή με την πρόσφατη μετακόμιση στο Μαρούσι. 

Όλους που με σκέφθηκαν, που με έψαξαν, είτε άφησαν σχετικό σχόλιο είτε όχι... Ένα μεγάλο ευχαριστώ, από την καρδιά μου... 

 Κάποιους από σας θα τους δω το Σάββατο (15/12) στο ραδιομαραθώνιο του σπιρτόκουτου, θα πάω να διαβάσω ένα διήγημα μου. 

Νωρίς για καλές γιορτές. Θα τα πούμε αργότερα αυτά. Δεν το έκλεισα το μαγαζί. Μέσα είμαι, αλλά με χαμηλωμένα λίγο φώτα και ρολά...  Βαράτε την πόρτα, θα σας ακούσω ! 







Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2012

ΑΛΛΟΥ - 5


ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ 1-4. 

Ο Νίκος είναι ένας νέος γυμναστής που μένει με τον νεότερο αδελφό του και την άρρωστη μητέρα τους. Μία μέρα συναντά ένα μυστηριώδη άνδρα τον Σόκιν ο οποίος τον στέλνει με την βοηθεία κάτι ακτίνων που βγάζει ένας κρύσταλλος, στην Γαλλία του 1680, την εποχή του Λουδοβίκου του 14ου. Το ταξίδι κρατά λίγα λεπτά και ο Νίκος επιστρέφει σαστισμένος, χωρίς να ξέρει τι έγινε.

Το ίδιο απόγευμα ο Σόκιν τον πλησιάζει πάλι και του προτείνει να κάνει ταξίδια στο χρόνο για λογαριασμό του. Του λέει ότι ενδιαφέρεται για μια λεπτομερή καταγραφή των όσων βλέπει στα ταξίδια του. Θέλει να εκμεταλλευθεί το ότι λόγω μιας γενετικής ανωμαλίας ο Νίκος έχει τριπλάσια παρατηρητικότητα και θυμάται πρόσωπα και λεπτομέρειες τρεις φορές περισσότερο από ένα φυσιολογικό άνθρωπο. Σε αντιστάθμισμα έχει μεν όσφρηση αλλά λιγότερη από το φυσιολογικό και δεν θυμάται ήχους και φωνές όσο ο μέσος άνθρωπος.  

Ο Σόκιν του λέει να το σκεφθεί και να του απαντήσει σε μία μέρα. Αν δεχόταν ο Νίκος, η μητέρα του θα είχε την καλύτερη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ο αδελφός του θα έυρισκε δουλειά, ενώ και ο ίδιος θα είχε καλύτερες οικονομικές απολαβές. 
Ο Νίκος τον ξανασυναντά και τον ρωτά τι θα κερδίσει (ο Σόκιν) από αυτή την ιστορία, αν έχει ο ίδιος ταξιδέψει στο χρόνο, αν έρχεται από το μέλλον, αν ταξιδεύουν κι άλλοι όπως και άλλες λεπτομέρειες. Ο Σόκιν δεν του απαντά αλλά τελικά ο Νίκος παίρνοντας γενναιόδωρες διαβεβαιώσεις για την μητέρα του, τον αδελφό του και εκείνον δέχεται. Θα ταξιδεύει με μία ολόσωμη ισοθερμική μαύρη φόρμα και μία λάμα που βγάζει εκκενώσεις μέχρι 50.000 βολτ.  Και μικρούς ασημένιους δίσκους σαν νομίσματα, για όπου και αν μετράνε. 

Ύστερα από μία σύντομη εκπαίδευση ο Νίκος βρίσκεται στην πρώτη του αποστολή σε μία ακτή. 
Εκεί βρίσκουν καταφύγιο πελώριες θαλάσσιες χελώνες που είναι φιλικές μεταξύ τους και αδιάφορες προς το Νικο. Μέχρι που μπαίνουν σε μία μεγάλη σπηλιά πίσω του όπου επιδίδονται σε ένα θανατηφόρο αγώνα, όλες εναντίον όλων. 

Ο Νίκος σκαρφαλώνει από ένα άνοιγμα και βγαίνει σε μιά ερημιά όπου δεν υπάρχει καμία ένδειξη ανθρώπινης ζωής αλλά ούτε και φυτά ή ζώα. Βράχια και έρημος. Αρχίζει να προχωρά να δει τι είναι πιό κάτω. 

ΑΛΛΟΥ 5

Μετά από μία ώρα περπάτημα ο Νίκος ένοιωσε την απογοήτευση να τον τυλίγει. Ερημο τοπίο, παρ' όλο που ήταν ηλιόφωτο αυτή η πλήρης απουσία κάποιας ζωής, έστω σε φυτά, έκανε το ταξίδι του κουραστικό. Πέτρες, χαλίκια, άμμος, και πάλι τα ίδια... Άντε και κανένας πιο μεγάλος βράχος πότε πότε. Ο ήλιος πάνω του δεν τον έκαιγε, περπάταγε άνετα, ένα αεράκι που άρχισε να φυσά του έριχνε σκόνη στα μάτια. Σε λίγο θα ήθελε νερό, έπρεπε να γυρίσει, να βρει τρόπο να βράσει λίγο από τη θάλασσα αφού πρώτα βρεί κανένα καύκαλο χελώνας να το βάλει μέσα. Με τόσες μάχες που συνέβαιναν στην παραλία, αυτό δεν θα τον κούραζε. Ούτε το να βρει τροφή, δεν τον ενθουσίαζε το χελωνίσιο κρέας αλλά αν δεν έβρισκε τρόπο να πιάσει κανένα ψάρι, οι επιλογές του περιορίζονταν. Αρκεί να κατάφερνε να ανάψει φωτιά. Δεν είχε βρει ακόμα τρόπο να το κάνει... Ξερό ξύλο ή κάτι να αρπάξει φωτιά όταν θα έτριβε δυό πέτρες δεν υπήρχε ούτε για δείγμα... 

O δρόμος άρχισε να γίνεται ανηφορικός. Προχώρησε μηχανικά, ελπίζοντας σε καλύτερη θέα από ψηλότερα. Μετά από μισή ώρα ανήφορο που έγινε σε λίγο πιο απότομος έφτασε σην κορυφή ενός υψωματος. Γύρω του βουνά, κάτω θάλασσα γαλαζοπράσινη, μυτερά βράχια με μια κιτρινόασπρη  απόχρωση υψώνονταν κοντά στη θάλασσα αλλά και μέσα στο νερό, «κάποιο πέτρωμα» σκέφθηκε. Τίποτα ζωντανό να σταματήσει το μάτι του, κι ας έψαξε σχολαστικά σε αέρα, θάλασσα, γή. Μόνο ο αγέρας κινιόταν που του χτυπούσε το πρόσωπο.

Πήρε τον δρόμο της επιστροφής απογοητευμένος. Ο αέρας τώρα είχε δυναμώσει πολύ. Σκόνη γύρω του, εμπόδιζε τη ματιά του. Μικροί ανεμοστρόβιλοι που ξεκινούσαν έξαφνα, έπαιζαν λίγο και χάνονταν. Με το ζόρι έμενε όρθιος μερικές φορές. Εκεί που ήταν αεράκι ευχάριστο πριν λίγο τώρα άρχισε να γίνεται ενοχλητικό. Τάχυνε το βήμα του, το ενοχλητικό ίσως γινόταν και απειλητικό σε λίγο αν συνέχιζε έτσι.

Έγινε. Οι ανεμοστρόβιλοι δυνάμωσαν, μετά θέριεψαν, έγιναν μικροί τυφώνες. Ο ουρανός είχε σκοτεινιάσει, χώμα και μικρά κομμάτια από πέτρες καμιά φορά τον χτυπούσαν.  Με δυσκολία έμενε όρθιος. Δεν μπορούσε να δει πολλά γύρω του, περπάταγε σκυφτός, τα μάτια του έψαχναν για τα σημάδια που είχε παρατηρήσει όταν έρχονταν.

Άλλος στη θέση του θα χάνονταν αλλά η παρατηρητικότητα του, το να έχει αποτυπωμένο το δρόμο που είχε έρθει στο μυαλό του τον έσωσε. Στα 4 πιά για να δίνει μικρότερη αντίσταση στον αέρα, περπάταγε πολύ αργά και δύσκολα τον δρόμο του γυρισμού. «Χελώνα έγινα και εγώ» σκέφθηκε. «έτσι που πάω…» 

Ο άνεμος δυνάμωσε κι άλλο. Τώρα πια δεν έβλεπε σχεδόν τίποτα. Ενα βουητό ακούγονταν. Κάποια στιγμή ένοιωσε το σώμα του να αφήνει τη γή, να σηκώνεται… δεν είχε από πού να γαντζωθεί… ένα βράχο είδε αριστερά του, ένοιωθε το σώμα του όπως περιστρέφονταν να πηγαίνει με ορμή πάνω του, μόλις που πρόλαβε και με τα χέρια του έσκιαξε το πρόσωπο του.  Ένας πόνος… μετά σκοτάδι…


«Δεν θα πας να ξεκουραστείς ;» ακούστηκε η φωνή της Λίζας πίσω του. Οι οθόνες και οι συσκευές… ότι είχαν να μας πουν, μας το είπαν. Εσύ μου δίδαξες τα όρια μας, πόσο λίγο μπορούμε να επεμβαίνουμε, πόσο ανίσχυροι είμαστε ακόμα να το ελέγξουμε αυτό το πράμα, να κάνουμε κάτι… »

«Ναι…» είπε ο Σόκιν στην βοηθό του. «Έχεις δίκιο. Χάζευα… Ούτε εγώ ξέρω τι. Πήγαινε. Τα μαζεύω και εγώ σε λίγο και φεύγω. Θα πω στον  ο Κίμωνα να κάτσει βάρδια, θα μας ειδοποιήσει αν συμβεί κάτι»

«Τι να συμβει ; Να έρθει πίσω ; Από τώρα ; Καλά καλά δεν πήγε ! Ποτέ δεν έχει συμβεί !»

«Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να συμβεί. Ας είμαστε έτοιμοι για κάθε ενδεχόμενο. Έλα πήγαινε να ξεκουραστείς… φεύγω σε λίγο»

Η νεαρή βοηθός τον κοίταξε για μια στιγμή ακόμα και έφυγε κλείνοντας την πόρτα πίσω της.

Ο Σόκιν κοίταξε πάλι την οθόνη. Μετά έδωσε μία εντολή. Ένα παράθυρο εμφανίστηκε και ζήτησε κάποιο κωδικό ασφαλείας. Έδωσε τον κωδικό, μόνο εκείνος ήξερε την ύπαρξη αυτής της εντολής και το κλειδί για να έχει πρόσβαση.

Ένα δεύτερο παράθυρο αναδύθηκε. Γεμάτος αγωνία διάβασε :

Σφυγμοί : 100  - Πίεση 151/86 – Θερμοκρασία : 36.9
Πιθανή ελαφριά διάσειση.
Πιθανή κατάσταση : Ακινησία - Λιποθυμία

«Πρέπει να τον φέρω πίσω» σκέφθηκε. «Αν μείνει εκεί, θα πεθάνει»
Κοίταξε γύρω του. Ήταν μόνος. Σε ένα άλλο παράθυρο είδε ότι έβλεπε η  μικρή κάμαρα που είχε εγκαταστήσει έξω από την πόρτα για να βλέπει ποιος έρχεται προς το εργαστήριο. Δεν ερχόταν κανείς.

Έδωσε πυρετικά μία ακόμα εντολή. Όλα τα παράθυρα έσβησαν. Πέρασε τρία κλειδιά που του ζητήθηκαν για να έχει πρόσβαση, το τρίτο ήταν το αποτύπωμα του δεξιού του δείκτη σε συγκεκριμένο σημείο.

«Επιθυμείτε παρέμβαση και περάτωση της υφιστάμενης διαδικασίας ; έλεγαν τα κόκκινα γράμματα που αναβόσβηναν. Απάντησε καταφατικά δύο φορές. Μετά πάτησε την εντολή που θα έφερνε τον Νίκο πίσω.

Η αθέατη κάμερα που κατέγραφε τις κινήσεις του έστειλε ότι έβλεπε στη Λίζα.

«Ο κωλόγερος !» μουρμούρισε ο Κίμωνας σκυμένος στην οθόνη από πάνω της. «Καλά το έλεγες ! Δεν μας τα έχει πει όλα !»

«Δεν βλέπουμε όμως τι πατά…» είπε σιγά η Λίζα, λες και φοβόταν μην την ακούσουν. «Ξέρουμε πως τελικά μπορεί να διακόψει το ταξείδι και κάτι έλεγε για πιέσεις και θερμοκρασίες, δεν φαινόταν καλά…  Χωρίς κωδικούς δεν μπαίνουμε»

«Φεύγα ! Θα βάλω ιό που θα αντιγράφει ότι πατά και θα τα δούμε όλα»

«Πας καλά ; Ένα από τα τελειότερα προγράμματα ασφαλείας έχει !»

«Για αυτή την εποχή ! Θα φέρω το VT από την εποχή μας»

«Πάει τα έχασες ! Θα το καταλάβει και τότε θα καταλάβει ότι δεν είμαστε από το τώρα εδώ. Και πάνε όλα !»

«Δεν θα καταλάβει τίποτα ! Φεύγα τώρα μη έρθει και αυτή η άσχετη η Αλίκη. Μας κοιτά που μας κοιτά μερικές φορές περίεργα. Φεύγα ! Σε λίγο θα έρθει να ζητήσει την βοήθεια μου στην επαναφορά»

Η Λίζα έσκυψε και τον φίλησε πριν γυρίσει να φύγει. Ο Κίμων έσβησε την κάμερα και πήρε ένα τεχνικό βιβλίο. Σε αυτή την φάση θα τον έβρισκε ο Σόκιν. 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2012

AΛΛΟΥ-4


ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ 1-3. 

Ο Νίκος είναι ένας νέος γυμναστής που μένει με τον νεότερο αδελφό του και την άρρωστη μητέρα τους. Μία μέρα συναντά ένα μυστηριώδη άνδρα τον Σόκιν ο οποίος τον στέλνει με την βοηθεία κάτι ακτίνων που βγάζει ένας κρύσταλλος, στην Γαλλία του 1680, την εποχή του Λουδοβίκου του 14ου. Το ταξίδι κρατά λίγα λεπτά και ο Νίκος επιστρέφει σαστισμένος, χωρίς να ξέρει τι έγινε.

Το ίδιο απόγευμα ο Σόκιν τον πλησιάζει πάλι και του προτείνει να κάνει ταξίδια στο χρόνο για λογαριασμό του. Του λέει ότι ενδιαφέρεται για μια λεπτομερή καταγραφή των όσων βλέπει στα ταξίδια του. Θέλει να εκμεταλλευθεί το ότι λόγω μιας γενετικής ανωμαλίας ο Νίκος έχει τριπλάσια παρατηρητικότητα και θυμάται πρόσωπα και λεπτομέρειες τρεις φορές περισσότερο από ένα φυσιολογικό άνθρωπο. Σε αντιστάθμισμα έχει μεν όσφρηση αλλά λιγότερη από το φυσιολογικό και δεν θυμάται ήχους και φωνές όσο ο μέσος άνθρωπος.  

Ο Σόκιν του λέει να το σκεφθεί και να του απαντήσει σε μία μέρα. Αν δεχόταν ο Νίκος, η μητέρα του θα είχε την καλύτερη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ο αδελφός του θα έυρισκε δουλειά, ενώ και ο ίδιος θα είχε καλύτερες οικονομικές απολαβές. 
Ο Νίκος τον ξανασυναντά και τον ρωτά τι θα κερδίσει (ο Σόκιν) από αυτή την ιστορία, αν έχει ο ίδιος ταξιδέψει στο χρόνο, αν έρχεται από το μέλλον, αν ταξιδεύουν κι άλλοι όπως και άλλες λεπτομέρειες. Ο Σόκιν δεν του απαντά αλλά τελικά ο Νίκος παίρνοντας γενναιόδωρες διαβεβαιώσεις για την μητέρα του, τον αδελφό του και εκείνον δέχεται. Θα ταξιδεύει με μία ολόσωμη ισοθερμική μαύρη φόρμα και μία λάμα που βγάζει εκκενώσεις μέχρι 50.000 βολτ.  Και μικρούς ασημένιους δίσκους σαν νομίσματα, για όπου και αν μετράνε. 

Ύστερα από μία σύντομη εκπαίδευση ο Νίκος βρίσκεται στην πρώτη του αποστολή σε μία ακτή. Κατι βράχια δίπλα του και ανοιχτή θάλασσα μπροστά του. Κανένα ίχνος ανθρώπινης παρουσίας. Όπως κοιτά προς τη μια πλευρά, αυτό που ήταν από την άλλη και το πέρναγε για βράχο κινείται προς το μέρος του. 

ΑΛΛΟΥ - 4


Ο Νίκος ήταν απασχολημένος να βλέπει μπροστά του την ακτή που άλλαζε. Βράχια πρόβαλλαν σιγά σιγά μέσα από το νερό, πολλά βράχια, σαν αυτά που είχε δει πριν... Και τα βράχια μετακινιόντουσαν αργά, έβγαιναν έξω, έρχονταν προς το μέρος του !

"Χελώνες είναι" αναφώνησε ο Νίκος καθώς ένα από αυτά πλησίασε περισσότερο. "Τεράστιες θαλάσσιες χελώνες !" Τότε θυμήθηκε ότι είχε δει και πιο κοντά του, στην αμμουδιά... 

Γύρισε και είδε την ίδια στιγμή που η πελώρια θαλάσσια χελώνα ακούμπησε τα πόδια του. Πρέπει να ήταν γύρω στο ενάμιση μέτρο ύψος και κοντά στα τέσσερα μέτρα μήκος όπως την υπολόγιζε. Έβγαλε ένα σκουροπρασινόμαυρο κεφάλι σαν μεγάλη μπάλα του μπέϊζ μπωλ τον κοίταξε μία στιγμή αδιάφορη με κάτι μεγάλα μάτια σαν αγελάδας και σιγά σιγά απομακρύνθηκε. 

"Η πρώτη ζωή που απαντώ στο πρώτο μου επίσημο ταξίδι με σνομπάρει" σκέφθηκε ο Νίκος ανακουφισμένος. Το γαμψό ράμφος στην άκρη του στόματος ήταν σαν ενός πελώριου αρπακτικού πουλιού. Τόσο μεγάλες θαλάσσιες χελώνες δεν είχε δει ποτέ, δεν ήξερε καν ότι υπάρχουν. 

Κάθισε λίγο να δει το θέαμα. Τώρα οι χελώνες ξεπρόβαλαν και έβγαιναν πολλές, από πολλά σημεία.  Όλες περνούσαν αδιάφορες δίπλα από τον Νίκο ή από λίγο πιό πέρα και κατευθύνονταν προς την σπηλιά. Περπατούσαν ήσυχες, αργά, η μία δίπλα στην άλλη, σαν κάτι να τις τραβούσε εκεί. 

"Μάλλον πάνε να γεννήσουν" σκέφθηκε ο Νίκος παρακολουθώντας τις. "Αλλά γιατί στην σπηλιά και όχι στην αμμουδιά ;" 

Δεν είχε καιρό να το σκεφθεί. Ήταν τυχερός γιατί το φως ζωήρευε, είχε πέσει στην αρχή της μέρας. Όσο όμως και αν το περιβάλλον του φαινόταν φιλικό μέχρι τώρα δεν μπορούσε να αφιερώσει πολύ χρόνο, δεν ήξερε τι τον περίμενε πιό κάτω... Ούτε θα πέρναγε όλο του τον καιρό παρακολουθώντας χελώνες που πήγαιναν να γεννήσουν. 

Κοίταξε γύρω του... Να φύγει από την θάλασσα δεν το ρίσκαρε, δεν ήξερε τι άλλο μπορούσε να υπάρχει. Ούτε είχε διάθεση να πάει με τις χελώνες μέσα στη σπηλιά, και εκεί το μέρος ήταν άγνωστο κι αν κάτι πήγαινε στραβά μπορεί να παγιδευόταν.

Κοίταξε το άνοιγμα πάνω αριστερά του. Από εκεί θα ανέβαινε, σκαρφαλώνοντας στα βράχια. Από ότι έβλεπε μπορούσε να το καταφέρει. Θα έβλεπε έξω από την σπηλιά. 

Κίνησε να πάει προς την πλευρά που ήταν το άνοιγμα. Όταν ένα κρώξιμο και μετά ένα δεύτερο τον έκανε να στρίψει το κεφάλι του προς την σπηλιά πίσω του, προς τα εκεί που πήγαιναν οι χελώνες. 

Δεν έβλεπε τίποτα. Τα κρωξίματα ήταν βραχνά και υπόκωφα, σαν πουλιών. Προχώρησε ανηφορίζοντας λίγο προς την σπηλιά και αυτό που είδε τον έκανε να παγώσει... 

Μπαίνοντας στην σπηλιά οι χελώνες απέβαλαν κάθε φιλική διάθεση που έδειχναν απ έξω. Ορμούσαν και ράμφιζαν η μία την άλλη, ή έριχναν δυό τρεις μαζί μία ανάποδα και μετά ορμούσαν στις απροστάτευτες γυμνές της σάρκες και την έτρωγαν ! Άλλες πάλι, μόλις σαν μία ομάδα σκότωνε μία χελώνα την παρατούσαν και χυμούσαν η μία στην άλλη. 

Το αίμα χυνόταν μέσα στη σπηλιά, τα σκουξίματα δυνάμωναν, η μάχη όλες οι χελώνες εναντίον όλων συνεχιζόταν... Έβλεπε και νέες χελώνες να μπαίνουν πλάϊ πλάϊ στην σπηλιά, αδιάφορες και φιλικές προς τις υπόλοιπες δίπλα τους και μόλις έμπαιναν μέσα να αλλάζουν συμπεριφορά, να χυμούν στην διπλανή τους και να παίρνουν μέρος σε αυτό το ανεξήγητο κανιβαλικό όργιο αίματος. 


Ο Νίκος σοκαρίστηκε από το αποτρόπαιο θέαμα αλλά δεν κάθισε να το αναλύσει. "Ίσως να μην είναι το μόνο περίεργο εδώ" σκέφθηκε. Πήγε προς τα βράχια και άρχισε να σκαρφαλώνει προς το άνοιγμα προσπαθώντας να αγνοεί τα μακάβρια κρωξίματα και το τι σήμαιναν...


Έφτασε στο άνοιγμα και κοίταξε προσεκτικά έξω... Θάλασσα ήρεμη μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι του, κανένα πλοίο όμως να σκίζει τα νερά της, κανένα πουλί στον γκριζογάλανο ουρανό.  Ο μόνος θόρυβος που ακουγόταν ήταν τα κύματα που έσκαγαν στα βράχια. 


Κοίταξε πίσω του. Έρημο τοπίο. Βραχώδες, που και που υπήρχε χώμα ή άμμος. Δένδρο, θάμνοι, χόρτα δεν υπήρχαν πουθενά. Ήλιος πάνω, χώμα, άμμος, βράχια παντού. Μέχρι τη θάλασσα. Σκιά πουθενά, σε λίγο θα ήταν πολύ ζεστά. "Δεν υπάρχουν δένδρα, πράσινο, άρα πιθανότατα δεν υπάρχει και νερό ή σπανίζει" σκέφθηκε. Το πρώτο του μέλημα ήταν να επιβιώσει, για να επιβιώσει χρειαζόταν νερό. 


Αναλογίστηκε τη θέση του. Κάτω οι πελώριες χελώνες με τις θανατηφόρες ασχολίες τους. Δεν ήταν καθόλου σίγουρος ότι τώρα που ήταν εξαγριωμένες θα αδιαφορούσαν πάλι για την παρουσία του. Μπροστά του μία άγνωστη θάλασσα με ότι μπορούσε να κρύβει και χωρίς κάτι να μπορεί να την διαπλεύσει. Γύρω του ήλιος και έρημος, απουσία νερού, ούτε μία σκιά. Να αποτολμούσε ταξίδι στην έρημο... μπορεί να συναντούσε περπατώντας κάτι άλλο, μπορεί να ήταν και αυτοκτονία. 


Κοίταξε το ερημικό τοπίο. Κατέβαινε προς τη θάλασσα. "Άρα αν το ανέβω λίγο, μπορεί να φτάσω σε κάποιο σημείο με θέα" σκέφθηκε. ""Θα περπατήσω μία ώρα. Μετά αν δεν δω κάτι που θα μου αλλάξει τη γνώμη, θα γυρίσω πίσω και θα χωθώ εδώ, να δω τι θα κάνω. Ο ήλιος δεν είναι ακόμα ψηλά. Αντέχω χωρίς νερό για τέτοια διαδρομή


Το να προσανατολιστει ήταν εύκολο για τον γυρισμό. Ένας μεγάλος βράχος σαν καλύβα ινδιάνων ήταν δυό μέτρα παρακάτω από το άνοιγμα που οδηγούσε στη σπηλιά. Μελέτησε την πορεία του ήλιου, αποφάσισε να πάει Βόρεια και ξεκίνησε.  


Το τι θα έκανε αν αναγκαζόταν να γυρίσει άπραγος δεν ήθελε να το σκεφθεί. "Ενα ένα με την ώρα τους το κάθε ένα" είπε και άρχισε να προχωρά στο ερημικό τοπίο... 

...
Πίσω στην Αθήνα, ο Σόκιν κοίταζε σκεφτικός την ενεργειακή κουρτίνα από πολύχρωμες λάμψεις που είχε διαβεί ο Νίκος πριν λίγη ώρα. Καθόταν ακίνητος, βυθισμένος στις σκέψεις του όταν η βοηθός του η Λίζα φάνηκε στην πόρτα.

"Έτσι θα κάθεσαι ;" τον ρώτησε. "Σε καταλαβαίνω αλλά δεν τον βοηθάς" 

"Δεν μπορώ  έτσι κι αλλιώς να τον βοηθήσω. Βρήκες χρονικές και χωρικές συντεταγμένες ;" 

"Όχι... αποτύχαμε... μία ακόμα φορά... Ίσως στην επόμενη..."

"Όλο έτσι λέμε..." μουρμούρισε ο Σόκιν. "Κάτι δεν κάνω καλά, ίσως οι υπολογισμοί... Μπορεί να μην το ελέγξω ποτέ"   

"Ναι αλλά κάτι ξέρουμε... Αυτά που ξέρουμε τον τελευταίο καιρό... Έχουμε ευρυζωνικό πεδίο πιθανοτήτων αλλά από το τίποτα..." 

"δεν το αντέχω το περίπου, αλλά έστω κι έτσι, που είναι ;"  

"Χωρικά ; Κάπου στην Βόρεια ή την Κεντρική Αμερική. Πιθανότητα γύρω στο 72 %. Ασταθής διακύμανση. Το υπόλοιπο 28 % σε μέρη εκεί τριγύρω. Βόρειο Πόλο κυρίως"

"Και χρονικά ;"

"Το 2311 με 2508. Πιθανότητα 82 %. Σταθερή διακύμανση γύρω στα 36 χρόνια μπρός ή πίσω" 

"Μα εκεί..."

"Ξέρω... Μακάρι να έχει καλή τύχη... και μπόλικια..." 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ... 

















Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

ΑΛΛΟΥ - 3


ΠΡΩΤΑ ΜΙΑ ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΩΝ ΔΥΟ ΠΡΩΤΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΞΗΓΗΣΗ ΜΕ ΑΠΛΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΤΡΑΚΤΟΕΙΔΗ ΕΛΙΚΑ. 

ΠΕΡΙΛΗΨΗ : Ο Νίκος είναι ένας νέος γυμναστής που μένει με τον νεότερο αδελφό του και την άρρωστη μητέρα τους. Μία μέρα συναντά ένα μυστηριώδη άνδρα τον Σόκιν ο οποίος τον στέλνει με την βοηθεία κάτι ακτίνων που βγάζει ένας κρύσταλλος, στην Γαλλία του 1680, την εποχή του Λουδοβίκου του 14ου. Το ταξίδι κρατά λίγα λεπτά και ο Νίκος επιστρέφει σαστισμένος, χωρίς να ξέρει τι έγινε.

Το ίδιο απόγευμα ο Σόκιν τον πλησιάζει πάλι και του προτείνει να κάνει ταξίδια στο χρόνο για λογαριασμό του. Του λέει ότι ενδιαφέρεται για μια λεπτομερή καταγραφή των όσων βλέπει στα ταξίδια του. Θέλει να εκμεταλλευθεί το ότι λόγω μιας γενετικής ανωμαλίας ο Νίκος έχει τριπλάσια παρατηρητικότητα και θυμάται πρόσωπα και λεπτομέρειες τρεις φορές περισσότερο από ένα φυσιολογικό άνθρωπο. Σε αντιστάθμισμα έχει μεν όσφρηση αλλά λιγότερη από το φυσιολογικό και δεν θυμάται ήχους και φωνές όσο ο μέσος άνθρωπος.  

Ο Σόκιν του λέει να το σκεφθεί και να του απαντήσει σε μία μέρα. Αν δεχόταν ο Νίκος, η μητέρα του θα είχε την καλύτερη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ο αδελφός του θα έυρισκε δουλειά, ενώ και ο ίδιος θα είχε καλύτερες οικονομικές απολαβές.

ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ : Επειδή στα σχόλια σας μερικές φίλες με ρώτησαν για την ατρακτοειδή έλικα να εξηγήσω :

Αλήθειες :  Η ατρακτοειδής έλικα (έτσι ονομάζεται, μη σας κάνει εντύπωση το όνομα, μήπως το όνομα «σκωληκοειδίτιδα» είναι λιγότερο περίεργο ;) είναι κάτι που το έχουμε όλοι. Βρίσκεται στον εγκέφαλο μας, είναι ένα κομμάτι του. Στην ατρακτοειδή έλικα οφείλεται το ότι θυμόμαστε πρόσωπα για κάποιο χρόνο. Όσο πιο μεγάλη είναι η ατρακτοειδής έλικα τόσο περισσότερο θυμόμαστε πρόσωπα. Ελάχιστοι άνθρωποι έχουν ατρακτοειδή έλικα μεγαλύτερη από το φυσιολογικό. Αυτοί οι άνθρωποι θυμούνται περισσότερα πρόσωπα από τους υπόλοιπους και για περισσότερο χρόνο.

Η φωτογραφική μνήμη, είναι η ικανότητα μερικών ανθρώπων να έχουν μεγάλη παρατηρητικότητα. Παρατηρούν πολλές 
λεπτομέρειες που στον μέσο άνθρωπο περνούν απαρατήρητες και τις καταγράφουν στο μυαλό τους, τις θυμούνται για πολύ καιρό.  Ελάχιστοι άνθρωποι έχουν αυτό το χάρισμα. 

Κατά μερικούς (όχι όλους) νευροφυσιολόγους υπάρχει σχέση ατρακτοειδούς έλικας και φωτογραφικής μνήμης. Λένε ότι λίγο-πολύ «πάνε πακέτο».

Φαντασία : Θεωρώ δεδομένο ότι η ατρακτοειδής έλικα και η φωτογραφική μνήμη πάνε πακέτο. (ενώ είπαμε, άλλοι ειδικοί το πιστεύουν και άλλοι όχι). Τα έχει και τα δύο ο Νίκος σε μεγάλο βαθμό. Επίσης θεωρώ δεδομένο ότι αφού έχει υπερφυσικές ικανότητες σε ένα τομέα θα υστερεί σε κάποιον άλλο. (Και για αυτό υπάρχουν μελέτες αλλά όχι οριστικές αποδείξεις). Έτσι τον βάζω να  έχει λιγότερη όσφρηση από το κανονικό και να μη θυμάται για πολύ ήχους και φωνές.  Δεν είναι ελαττωματικός, απλώς τα  έχει λιγο πιο κάτω από τα φυσιολογικά επίπεδα.

Και φυσικά ταξίδια στο χρόνο δεν γίνονται. Ούτε ξέρω αν θα γίνουν ποτέ. Όμως όταν ταξιδεύει ο Νίκος κάπου, λίγο πολύ έχω διαβάσει για το μέρος και τον τόπο που πάει, οπότε προσπαθώ να είναι οι περιγραφές μου όσο γίνεται σωστές και αληθοφανείς.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ :

Όταν άφησε τον Νίκο, ο Σόκιν κατέβηκε στην Μεσογείων και πάρκαρε στο παρκινγκ που υπήρχε στο μετρό, στην Εθνική Άμυνα. Άφησε να περάσει το μετρό και μετά, ρίχνοντας μία προσεκτική ματιά γύρω του,  μπήκε στο επόμενο τρένο και κατέβηκε στον Ευαγγελισμό. Πάντα ακολουθούσε αυτή τη ρουτίνα, δεν είχε ενδείξεις ότι τον παρακολουθούν αλλά ήθελε να είναι σίγουρος.

Ένα τετράγωνο πριν το Νοσοκομείο έστριψε σε ένα παράδρομο της Βασιλίσσης Σοφίας και σταμάτησε μπροστά από μία πενταόροφη πολυκατοικία. Χτύπησε ένα κουδούνι στον τέταρτο όροφο και του άνοιξαν αφού άκουσαν την φωνή του να λέει την κωδική φράση της ημέρας.

Πήρε το ασανσέρ και κατέβηκε στον πέμπτο. Δεν είχε σημασία, τα οροφοδιαμερίσματα του 4ου και του 5ου  ορόφου που ήταν αγορασμένα από διαφορετικούς συνεργάτες του επικοινωνούσαν με εσωτερική σκάλα που την είχαν κάνει εκ των υστέρων. Ο Σόκιν και οι συνεργάτες του είχαν έτσι πάνω από διακόσια πενήντα τετραγωνικά μέτρα στη διάθεση τους.

«Πως πήγε ;» τον ρώτησε η Λίζα ανοίγοντας του την πόρτα.  Είχε μέτριο ανάστημα, κοντά καστανόξανθα μαλλιά και φορούσε γυαλιά. Μέτρια εμφάνιση, αλλά ο Σόκιν την ήθελε για τα πνευματικά της προσόντα.

«Καλά ! Νομίζω πως θα δεχθεί. Το πολύ πολύ να ζητήσει μερικές εξασφαλίσεις και να του λύσω μερικές απορίες σε μία ακόμα συνάντηση»

«Τι του είπες ;»

Ο Σόκιν της έριξε μία ενοχλημένη ματιά, δεν του άρεσε να του κάνουν οι βοηθοί του περιττές ρωτήσεις. «Του είπα όσα χρειάζεται να ξέρει και λιγότερα…» απάντησε τελικά. «Τα πολύ βασικά. Μην τον τρομάξω ή τον γεμίσω ερωτηματικά»

«Θα έχει μπόλικα υποθέτω»

«Και εγώ έτσι νομίζω… Θα του λύσω και μερικές απορίες αύριο, αν τηλεφωνήσει». Πέταξε τα κλειδιά του αυτοκινήτου πάνω στο γραφείο. «Πες στην Αλίκη ή στον Κίμωνα να πάει να πάρει το αυτοκίνητο. Και να φέρουν φορτιστές ιοντικών συσκευών από την Αποθήκη 3 γυρνώντας».
To τηλέφωνο που περίμενε ο Σόκιν έγινε την άλλη μέρα το πρωϊ. 

«Θέλω άλλη μια συνάντηση» του είπε ο Νίκος. Αν δεν ξεκαθαρίσω μερικά πράγματα ακόμα στο μυαλό μου και δεν μου δώσεις κάποιες εγγυήσεις δεν θα δεχθώ»

Το ραντεβού κλείστηκε για δύο ώρες αργότερα στην ίδια καφετέρια. Όταν πήγε ο Σόκιν ο Νίκος ήταν εκεί, είχε παραγγείλει τον καπουτσίνο του και χάζευε μία αθλητική εφημερίδα που είχε βρει στο τραπέζι.

Αφού παρήγγειλε και ο Σόκιν τον καφέ του, ο Νίκος πήγε να αρχίσει τις ερωτήσεις. Ο Σόκιν σήκωσε το χέρι του. «Μη ξεχνάς» του είπε «…ένα βασικό : Δες θα πάρεις απαντήσεις σε όλα που θέλεις να μάθεις ακόμα. Είτε γιατί είναι πολύ νωρίς να μάθεις, είτε γιατί σε αρκετά δεν θα ξέρω να σου δώσω απάντηση»

«Εντάξει. Όμως αν δεχθώ, πριν αρχίσω αυτό το τρελλό πήγαινε έλα θέλω πιο πολλές λεπτομέρειες για όσα είπες για μένα και την οικογένεια μου. Και κάποιες εγγυήσεις»

«Αν εννοείς την μητέρα σου, θα κάνει ασφάλεια ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης με την μεγαλύτερη ασφαλιστική Εταιρεία στην Ελλάδα. Θα δεις τα συμβόλαια αν θέλεις. Και ειδικός γεροντολόγος θα την παρακολουθεί μία φορά τον μήνα. Όλα αυτά πληρωμένα από μένα. Όσο για τον αδελφό σου, θα πάει να πιάσει δουλειά σαν στέλεχος σε Εταιρία που δεν θα τον απολύσει. Εχει ξένα κεφάλαια και είμαι μέτοχος. Και για σένα η επίσημη δουλειά σου θα είναι οδηγός μου. Θα παίρνεις φυσικά πολύ περισσότερα από ένα οδηγό. Τα διπλά από ένα καλοπληρωμένο μισθοφόρο στο Ιρακ ας πούμε. Πολλά λεφτά αλλά δύσκολη και επικίνδυνη δουλειά θα κάνεις. Όλα αυτά από την επομένη που θα δεχθείς, θα πέσουν υπογραφές. Άλλη εγγύηση χρειάζεσαι ;»

«Όχι, αλλά έχω απορίες»

«Ακούω»

«Ποιός είσαι τελικά ; Είσαι από το μέλλον ;» Ο Νίκος το είπε με μία φυσικότητα σαν να τον ρωτούσε αν είναι γιατρός ή δικηγόρος. Απλώς χαμήλωσε την φωνή του όταν ρώτησε.

«Είναι πρόωρο να σου απαντήσω. Θα με μάθεις σιγά σιγά αν συνεργαστούμε. Όσα σου χρειάζονται για να με εμπιστεύεσαι»

«Δεν υπάρχει σίγουρα κάτι παράνομο σε αυτή την ιστορία ;»

«Κατηγορηματικά όχι. Κρυφα ναι, μυστικά ναι. Παρανομίες όχι. Μη με πιστέψεις ακόμα , θα με πιστέψεις αργότερα».

«Είμαι ο μόνος που έκανε ή κάνει τέτοια ταξίδια ; Εσύ παραδείγματος χάριν έχεις κάνει ;»

«Επόμενη ερώτηση»

«Τι θα κερδίσεις από όλη αυτή την ιστορία ; Μόνο την έκθεση μου για όσα παρατηρώ σε κάθε ταξίδι, με  λεπτομέρειες ;»

Ο Σόκιν τον κοίταξε για λίγη ώρα χωρίς να μιλά.  «Όχι είπε… θα έχω ανεκτίμητο κέρδος…Αλλά δεν μπορώ να μιλήσω ακόμα για αυτό… Όταν έρθει η ώρα θα σου πω, αν δεν το καταλάβεις…»

«Θα έχω να κάνω μόνο μαζί σου ;»

«Όχι. Μαζί μου εργάζονται άλλα τρία άτομα. Αυτά θα τα γνωρίσεις. Ξέρουν για σένα. Και μερικά εποχιακά που δεν ξέρουν, εντελώς βοηθητικά. Όσους γνωρίσεις δεν ταξιδεύουν. Με βοηθάνε σε τεχνικά και ιατρικά θέματα» 

«Θα γνωρίσω κανέναν που ταξιδεύει ;»

«Πας να με ψαρέψεις. Δεν είπα πως υπάρχει άλλος. Ούτε πως δεν υπάρχει. Άσε το αυτό. Άλλο ;»

«Θα έχω μαζί μου τίποτε ; ρούχα, όπλα ;»

«Όχι. Θα φοράς ένα μαύρο μακρύ μάλλινο εσώρουχο. Σε άλλα μέρη θα περνιέται για εσώρουχο, σε άλλα για ρούχο ή φόρμα, είναι αποδεκτό σε αρκετές χρονικές περιόδους. Ισοθερμικό, προσδιορίζει την θερμοκρασία του περιβάλλοντος που βρίσκεσαι και σου αποδίδει απλώς μία ευχάριστη αίσθηση, ούτε κρύο ούτε ζέστη. Τουλάχιστον για θερμοκρασίες σαν αυτές που γνωρίζουμε, δεν είναι και κλιματιστικό...

...Οι πατούσες του ενισχυμένες και από μακριά μοιάζουν με παπούτσι. Και στο Μανχάταν αν πάς έτσι και βρεις κι ένα τζάκετ θα νομίζουν πως φοράς φόρμα. Σε περιοχές όμως με εντελώς άλλα ρούχα θα παίρνεις τοπικά ρούχα και θα τα φοράς. Και παπούτσια»

«Δηλαδή ; Θα γυρνώ στον χρόνο και θα ξεβρακώνω κόσμο για να πάρω τα ρύχα τους ;»

«Θα τους πληρώνεις ! Με ένα ασημένιο νόμισμα. Διαχρονικό ! Το χρυσάφι θα κινήσει περισσότερες απορίες και ίσως σε κυνηγήσουν, να σε κλέψουν ή να ανακρίνουν που το βρήκες κ.λ.π. Θα έχεις μαζί σου σε μία τσέπη του ρούχου σου, ασήμι σε μερικά νομίσματα χωρίς χαρακτηριστικά. Σαν μικροί δίσκοι με διάμετρο νομίσματος. Αρκετό για ρούχα, λίγα τρόφιμα, κανένα άλογο, κανένα όπλο της εποχής»

«Όπλα ;»

«Στον δεξί σου βραχίονα, μέσα από τη φόρμα θα υπάρχει μία εύκαμπτη ενεργειακή λάμα που θα εκτείνεται από τον αγκώνα μέχρι την παλάμη σου. Μπορεί να κάνει δώδεκα ηλεκτρικές εκκενώσεις των 50.000 Βολτ η κάθε μία, το πολύ, αν όμως θέλεις ρυθμίζεται και για λιγότερο. Παραλύουν άνθρωπο ή μεγάλο ζώο για κάποιο διάστημα. Μετά από 12 εκκενώσεις των 50.000 βολτ αποφορτίζεται, κρατά λίγο περισσότερο σε λιγότερα βολτ. Θα χρειασθείς λοιπόν και τοπικά όπλα, ότι βρεις, μην την ξοδέψεις για το τίποτα. Εξ άλλου σε μερικά μέρη και σε μερικούς χρόνους αν πιστέψουν ότι βγάζεις κεραυνούς από τα χέρια μπορεί να σε κάψουν σαν μάγο. Σε άλλα πάλι μπορεί το ίδιο πράγμα να σε σώσει»

«Θα με παρακολουθείτε ;»

«Όχι ! Στις Βερσαλίες ήταν άλλη περίπτωση, έμεινες λιγότερο από πέντε λεπτά, ελέγχαμε το που θα πας και πόσο θα μείνεις. Δεν θα ξανασυμβεί όμως αυτό, εκτός αν αποφασίσω αλλιώς. Κοστίζει μία περιουσία, ανιχνεύεται ενεργειακά… είναι για πολύ ειδικές περιπτώσεις. 
Πάντως αυτά είναι λεπτομέρειες ! Θα τα πούμε με πιο πολλές λεπτομέρειες αν δεχθείς. Τίποτε άλλο βασικό έχεις ;»

«Κάτι ψάχνεις, δεν μου το λες. Πες μου τουλάχιστον… Άλλη ομάδα που να ψάχνει, φιλική προς εσένα ή εχθρική υπάρχει ; Μπορεί να πέσω πάνω τους»

«Ίσως να υπάρχει, ίσως όχι. Αν δεχθείς και αρχίσεις τα ταξίδια εσύ θα εμπιστευθείς εμένα περισσότερο και εγώ εσένα. Και τότε ίσως πούμε κι άλλα. Αν χρειασθεί, σε καλοπληρώνω για μια μοναδική και πολύ επικίνδυνη δουλειά. Δεν είμαστε φίλοι να αρχίσουμε εξομολογήσεις. Εγώ αποφασίζω, μην το ξεχνάς αυτό. Και για μερικά σου είπα, δεν είμαι σίγουρος»

«Αν θελήσω να φύγω κάποια στιγμή ;»

«Ελεύθερος, αλλά δεν θα μιλήσεις. Άσε που δεν θα σε πιστέψουν. Και φυσικά, αν φύγεις πριν περάσουν τρία χρόνια ακυρώνονται μισθοί, δουλειές και περίθαλψη».

«Μπορείς να ελέγχεις που θα πηγαίνω και πόσο θα μένω ;»

«Τα είπαμε αυτά, όχι.»    

«Πόσα ταξίδια ;»

«Ένα κάθε δύο μήνες περίπου. Τον άλλο χρόνο θα σε 
χρησιμοποιώ σαν βοηθό μου. Θα έχεις τι να κάνεις και πέρα από τις εκθέσεις που θα μου γράφεις» 

Ο Νίκος τον κοίταξε για λίγη ώρα. «Δέχομαι» είπε τελικά.  «Είναι τρελό αλλά δέχομαι»

ΔΕΚΑ ΜΕΡΕΣ ΑΡΓΟΤΕΡΑ

… Ο Νίκος άνοιξε τα μάτια του… Το κεφάλι του πονούσε όπως και την πρώτη φορά. Βρισκόταν σε μία ακτή… μια παραλία μέσα σε μία πελώρια σπηλιά. «Προσπάθησε να είσαι ασφαλής» του έλεγε ο Σόκιν στα μαθήματα που του έκανε τις προηγούμενες μέρες. «Μάθε το περιβάλλον σου και προσαρμόσου σε αυτό ! Πρώτα από όλα φύλάξου !» .

Μπροστά του ήταν δύο ανοίγματα από όπου έμπαινε η θάλασσα, ένα μεγάλο μπροστά και λίγο δεξιά του, καμιά πενηνταριά μέτρα από την παραλία και ένα μικρότερο στα αριστερά του, σε ίδια περίπου απόσταση. Γύρω στα 5-6 περίπου μέτρα πάνω του και αριστερά του η οροφή της σπηλιάς είχε ένα άνοιγμα και φαινόταν γαλάζιος ουρανός αλλά όχι με έντονο φως. «Ή ξημερώνει ή βραδιάζει» σκέφτηκε. Ευχόταν το πρώτο, βράδυ σε άγνωστο μέρος τον τρόμαζε.

Από τις εισόδους της σπηλιάς φαινόταν θάλασσα ήρεμη, όσο έπαιρνε το μάτι του. Δεξιά και αριστερά του κάτι μικρά μαύρα βράχια, εξείχαν από το νερό. Ένα τρίτο ήταν 2-3 μέτρα αριστερά του, βυθισμένο στην άμμο. Το μόνο που ακούγονταν ήταν ο παφλασμός των κυμάτων στην ήρεμη ακρογιαλιά. Η άμμος είχε ένα κιτρινόασπρο χρώμα, οι βράχοι της σπηλιάς ήταν σε κόκκινο-πορτοκαλί κι αλλού ροδοκόκκινοι. "Από κάποια πετρώματα" σκέφτηκε

Κοίταξε πίσω του με τις αισθήσεις το σε επιφυλακή. Βράχια μεγάλα πίσω του, σε πιο ανοιχτό  χρώμα από αυτά της παραλίας.  Βλάστηση δεν φαινόταν. Το βάθος της σπηλιάς δεν φαινόταν, κρυβόταν σε σκιές.  Δεν φαινόταν άλλη έξοδος παρά από τα δύο ανοίγματα που έμπαινε το νερό και την μεγάλη τρύπα πάνω του.

Επιφυλακτικά σηκώθηκε στα 4. Έτοιμος να σηκωθεί, να αμυνθεί  αν χρειασθεί, να τρέξει, να βουτήξει στη θάλασσα ή να πάει προς το βάθος της σπηλιάς…

«Προσδιόρισε ίχνη ανθρώπινης παρουσίας» δεν υπήρχαν. 
«Βρες κάποιο πρόχειρο όπλο». Δεν υπήρχε βλάστηση ούτε κλαδιά. 
Το πολύ πολύ να έπαιρνε καμία πέτρα, από αυτές δίπλα στα βράχια.

Κοίταξε προς τα δεξιά του, στο μεγάλο άνοιγμα της σπηλιάς… Έτσι δεν είδε πίσω του… ο βράχος αριστερά του στην αμμουδιά μετακινήθηκε λίγο πλησιάζοντας τον…

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ